ทั้งสี่คนก้าวเข้าไปในหอสมบัติพร้อมกัน
แทบจะเพียงชั่วพริบตา กลิ่นอายของอีกสามคนที่อยู่ข้างกายก็หายวับไป
หลินตู้เข้าใจในบัดดลว่า พวกเขาทั้งสี่ก้าวเข้าสู่มิติที่ต่างกัน
ภายในหอสมบัติเช่นนี้เกิดจากการซ้อนทับของค่ายกลซับซ้อนนานัปการ ย่อมไม่ปล่อยให้ผู้ที่เข้ามาตะลุยไปอย่างไร้จุดหมาย
วัตถุวิญญาณมีจิตวิญญาณ เลือกนายด้วยตนเอง
หลินตู้ไม่อาจรับรู้ว่าตนอยู่ชั้นไหน ได้แต่สังเกตภาพเบื้องหน้า
น่าประหลาด เมื่อมองจากภายนอกเป็นหอคอยที่สร้างจากอิฐแก้วผลึก แต่เมื่อเข้ามาข้างในกลับกลายเป็นเหมือนถูกครอบซ้อนด้วยอีกสิ่งหนึ่ง
ผนังสีชาด เสาเหล็กเขียว ภายในมีวัตถุวิญญาณล้ำค่าแปดชิ้นแยกตามตำแหน่งปากว้า แต่ละชิ้นถูกปกคลุมด้วยหมอกบางเบา
หลินตู้แผ่ญาณทิพย์ออกไป เข้าใกล้ทีละชิ้น สามชิ้นแรกต่างสะบัดญาณทิพย์ของนางกระเด็นออก
หากวัตถุวิญญาณล้ำค่าพูดได้ ป่านนี้คงเป็นทำนอง “ขอบคุณนะ แต่ขอปฏิเสธ”
จนกระทั่งชิ้นที่สี่ ญาณทิพย์ถึงเริ่มมีการตอบสนองราง ๆ
หลินตู้ลองสำรวจชิ้นที่ห้าอีกครั้ง ก็มีตอบสนอง วัตถุวิญญาณล้ำค่าราวกับตะขอเล็ก ๆ เกี่ยวกระหวัดญาณทิพย์ของนาง
ต่อด้วยชิ้นที่หกและเจ็ด หลินตู้รู้สึกว่าตนเองคล้ายชายเจ้าชู้ยิ่งนัก ทอดแหกว้าง รวบรวมปลามากมาย แล้วคัดเลือกผู้เลิศ
ในแปดชิ้นมีห้าชิ้นที่ตอบสนอง โดยเฉพาะชิ้นที่ห้าแข็งขันอย่างยิ่ง เมื่อนางไปหยั่งเชิงสิ่งอื่น กลิ่นอายของวัตถุวิญญาณล้ำค่านั้นยังเข้าขวางไว้ ราวกับอยากโบกผ้าเช็ดหน้าน้อย ๆ ตะโกนว่า “ท่านแขก อย่าเพิ่งไป”
หลินตู้ก็รู้เหตุผลที่มันขวางนางได้เช่นนั้นในไม่ช้า