ยามสนธยาแต้มทองที่ขอบหน้าต่าง ย้อมกระดาษยันต์บนโต๊ะให้เรืองรองดั่งมีเทวลักษณะ
หนีจิ่นเซวียนเขียนยันต์วิญญาณเสร็จเป็นอักษรสุดท้าย แล้วหันไปมองฉีเจินที่อยู่ข้างกาย
“ยันต์ไล่ปีศาจนี่ เจ้าเรียนเป็นหรือยัง?”
นางมีใบหน้าเล็กแต่กำเนิด หน้าตาอ่อนโยนปราศจากความดุดันใด ดวงตากลมโตใสกระจ่างราวกวางน้อยในป่าเขา เวลามองใครก็ดูจริงใจยิ่งนัก
ฉีเจินสบดวงตาคู่นั้น ยิ้มบางเบา “น่าจะเป็นแล้ว”
หนีจิ่นเซวียนหัวคิ้วโค้งงาม “จริงรึ? วาดให้ข้าดูหน่อย”
ฉีเจินยกพู่กัน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงจุ่มหมึกขีดลงไปหนึ่งขีด
หนีจิ่นเซวียนจดจ่อดูเขาวาดจนเสร็จ ขนตายาวงอนพลิ้วไหว แล้วหยิบยันต์วิญญาณนั้นขึ้นมา “ดูเหมือนจะไม่ค่อยถูกต้อง ข้าดูหน่อย”
นางหลั่งพลังวิญญาณเข้าไปกระตุ้น แล้วติดลงบนแขนเสื้อของอีกฝ่ายอย่างไม่ใส่ใจ กระดาษยันต์ปลิวไหวตามสายลมยามเย็นเบาๆ แต่ไร้ปฏิกิริยาใด
ฉีเจินชะงักไปครู่หนึ่ง “ศิษย์พี่ ข้าเพิ่งวาดเป็นครั้งแรก คงผิดพลาดไป ขอลองใหม่อีกรอบ”
หนีจิ่นเซวียนเอียงคอยิ้ม “ได้สิ เจ้าลองดูเถิด วันนี้ข้านัดกับพวกเขาลงเขาไปกินข้าว ขอตัวก่อนนะ”
ฉีเจินถาม “ศิษย์พี่ ข้างล่างเขามีอะไรสนุกๆ หรือ?”
“ดูโคมไฟไง เจ้าจะไปด้วยหรือไม่?” หนีจิ่นเซวียนเอียงคอเล็กน้อย “เยี่ยนชิงกับหยวนเย่พวกนั้นจะลงเขาไปซื้อวัสดุ พอดีข้าจะลงไปดูโคมไฟด้วยกัน”
เทศกาลโคมไฟเมืองติ้งจิ่วนั้นคึกคักมาแต่โบราณ ปลายปีก่อนคลื่นปีศาจมาเยือน งานโคมน้ำแข็งจึงไม่ได้จัด พอถึงเทศกาลโคมไฟหลังพิธีบูชาเทพไฟในฤดูร้อน ปีนี้จึงคึกคักเป็นพิเศษ
แม้โลกคริสตัลอันงามราววังสวรรค์ที่สลักจากน้ำแข็งจะวิจิตร แต่โคมกระดาษที่มนุษย์สร้างขึ้นก็งดงามไม่แพ้กัน