หลินตู้นั้นยากที่จะเอ่ยปากว่ารู้สึกเช่นไรในตอนนี้ "ศิษย์พี่มาคนเดียวข้าก็พอจะรับได้ แต่พวกเจ้าข้ามาทำไมกัน?"
น้ำแข็งหมื่นปีแห่งใบหน้าของโฮ่วชางบัดนี้ปรากฏรอยร้าวขึ้นมาได้ยากท่ามกลางผู้คนนานาปี "เจ้าว่าความหมายใดกันแน่?"
"ความหมายก็คือ ศิษย์พี่ผู้เก่งกาจเช่นท่าน ข้าไม่ต้องกังวลถึง" หลินตู้เอ่ยยิ้มพลางตอบกลับ
โฮ่วชางถึงกับพูดไม่ออก หันหน้ากล่าว "เจ้าคิดว่าข้าอยากมาหรือ? ใช่คนพวกนี้ออกปากกันว่าไม่อยากพลาดหรอก ที่เห็นต้องออกโรงรองรับนั่นก็เพราะเมื่อไรฝนเหนือกับเพลิงเหนือในตัวไม่อาจปกปิดไว้ได้ อีกทั้งไม่สะดวกถลำเข้าไป ถึงข่คนเดียวจะพอจะต่อสู้ก็เท่านั้น"
หลินตู้ออกเสียง "ออ" ยาวนาน จงใจสงวนน้ำใจให้โฮ่วชาง
ผู้ดูแลสมุดเพิ่งจะได้สติในตอนนี้ "ไม่ใช่ ข้าหมายถึง พวกเจ้ารวมตัวกันมาก่อเรื่องแบบนี้เหรอ ต่อให้เก่งกาจแค่ไหน เหนือขึ้นไปเรายังมีห้าองค์ราชาผี สิบเจ้าพิภพนรก ข้าเตือนพวกเจ้าไว้ก่อนนะ"
เหล่าคนทั้งหลายร้องหัวเราะพร้อมกันมองไปที่ผู้ดูแลสมุด "ท่านท่านนี้กล่าวเช่นนั้นไปได้อย่างไร"
เห็นได้ชัดว่ามีเพียงหน้าบึ้งเย็นเยือกส่วนคนอื่นเป็นแค่เด็กน้อย ไม่น่าใช่ผู้ใหญ่ทั้งอายุและระดับบำเพ็ญ การทำเกินสิทธิมิควรกะทำ กระนั้นผู้ดูแลสมุดนั้นก็ไม่อาจกรุ่นโทสะผู้ใดลงได้
ก็เพราะคนกลุ่มที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้เอง ที่ทำให้ค้นพบวิญญาณนับหมื่นนับแสนที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยจากสมุดบันทึกชีวิตความตายกลับคืนมา
การที่วิญญาณเป็นจำนวนมากสูญหายไปจากแดนแห่งหนึ่ง ถึงแม้จะเป็นเพราะผู้ใดบางคนแสร้งกระทำ หากก็ยังเป็นความขาดความรับผิดของสำนักวินาศ หากเช่นนั้นย่อมต้องมีผู้รับดกระทำเทียมไว้
ในแดนนรกคนบำเพ็ญวิญญาณจำนวนไม่น้อยเพียงไม่เข้าสู่ห่วงของการเกิดใหม่เพื่อจะได้รับราชการในสำนัก เขายังไม่ปรารถนาจะเสียตำแหน่งผู้บันทึกสมุดที่อาศัยการบำเพ็ญมาเกือบพันตำแหน่งนี้ลง
เรื่องนั้นใหญ่โตมาก ผู้ดูแลสมุดเคยสะดุ้งตื่นกลางดึกพร่ำนึกถึงคนหลายหมื่นที่หายไปนั้นอยู่บ่อยครั้ง ถึงขนาดว่าตอนที่วิญญาณกลุ่มแรกถูกส่งกลับมา เขาแทบจะอยากคุกเข่าขอบคุณคนที่ช่วยส่งวิญญาณเหล่านั้นกลับมาต่อหน้าเสียด้วยซ้ำ