หลินตู้โยนมีดทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ สูดหายใจเข้าลึก ๆ ระงับอารมณ์ที่ปั่นป่วนของตน
"สวรรค์และปฐพีไร้ซึ่งความเมตตา ปฏิบัติต่อสรรพสิ่งดั่งสุนัขฟาง"
"หรือว่านี่จะหมายความว่าเต๋าแห่งสวรรค์นั้นไร้หัวใจจริงหรือ?"
"ก็เพียงแต่ คำว่ายุติธรรม กฎเกณฑ์ย่อมยุติธรรมต่อทุกคน เปิดกว้างต่อทุกคน"
"หากกฎแห่งสวรรค์เปื้อนไปด้วยความโลภ โกรธ หลง แล้วยังจะเรียกว่ายุติธรรมได้อีกหรือ?"
หลินตู้เร่งรุดวางค่ายกลอย่างรวดเร็ว ผังค่ายกลที่ร่างเอาไว้ในหัวตลอดทางตอนนี้ไม่ต้องใช้ความคิดอีกต่อไป กระจ่างชัดอยู่ในใจแล้ว
เรื่องนี้ต้องขอบคุณเหวินฝูที่พานางตรงมายังแกนกลางของต้นไม้จริงโดยตรง มิเช่นนั้นนางคงต้องเดินตรวจกฎแห่งสวรรค์อีกสองแห่งกว่าจะคำนวณออกมาได้
"ข้าบอกว่าเจ้าไม่ใช่เต๋าแห่งสวรรค์ เจ้าก็ไม่ใช่!"
"ต่อให้ต้นไม้ต้นนี้มีกฎแห่งสวรรค์ ข้าก็ยังสังหารเจ้าได้!"
ราวกับจะสัมผัสได้ถึงเจตนาของหลินตู้ ต้นไม้สั่นสะเทือนเล็กน้อย จากนั้นจู่ ๆ ก็พุ่งเข้าหาหลินตู้ ทิ้งค่ายกลสืบทอดลงมาบนร่างของนาง
หลินตู้เร่งพลังวิญญาณ วิ่งหนีสุดชีวิต พลางปล่อยพวกที่ก่อนหน้านี้ถูกนางยัดเข้าไปในเขตหมื่นลับแห่งดวงจันทร์ซึ่งกำลังงงงวยออกมา และส่งตำแหน่งที่ต้องวางค่ายกลกับศิลาค่ายกลที่ต้องใช้ให้พวกเขาทางสัมผัสญาณวิเศษ
"ช่วยข้าจัดวางค่ายกลเร็ว! รีบ!"
พวกเขาหลายคนเพิ่งจะก้าวเท้าลงถึงพื้น ก็เห็นอาจารย์อาน้อยของตนโดนแสงรัศมีแห่งสวรรค์ไล่ล่าอยู่ และตรงกลางมีต้นไม้ยักษ์ต้นหนึ่ง คล้ายกับต้นไม้ในค่ายกลสืบทอดหลายแห่งก่อนหน้านี้ แต่หลอมรวมลักษณะเด่นของต้นไม้ทั้งหมดไว้ ยิ่งใหญ่แข็งแกร่งจนชวนให้ยำเกรง
และใต้ต้นไม้นั้นกลับมีศพนอนอยู่ พวกเขาหลายคนจึงประเมินสถานการณ์ได้ทันที — ดูท่าไม่ใช่คนดีเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นอาจารย์อาน้อยคงไม่ปล่อยศพไว้โดยไม่ไยดีแน่