“สำนักกุยหยวน สำนักกุยหยวน พวกเราไปที่เขตสำนักกุยหยวนเดี๋ยวนี้เลย”
หลินตู้พึมพำพลางจะเปิดแผนที่ แต่จู่ ๆ ก็ถูกใครบางคนดึงแขนเสื้อไว้ นางไม่ต้องหันกลับไปก็รู้ว่าเป็นหนีจิ่นเซวียน “มีอะไร?”
“อาจารย์อาน้อย ท่านดื่มยาก่อนค่อยไปเถิด” หนีจิ่นเซวียนเอ่ยเสียงใส
หลินตู้สบดวงตารูปเมล็ดแอปริคอตคู่นั้นของนาง ก่อนจะแหงนมองฟ้าอย่างสิ้นหวัง
เหนือท้องฟ้ามืดมิด ธงของสำนักกุยหยวนเป็นสีขาวทอง เด่นชัดเสียเหลือเกิน
“ไม่ได้ ธงสำนักกุยหยวนสว่างเกินไป ต้องไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคืนนี้ข้านอนไม่หลับ มันแสบตา”
“ยาต้องต้มอีกหนึ่งชั่วยาม ข้าสัญญาได้ว่าตอนกลับมาคงทันพอดี เจ้าไปบอกศิษย์พี่รองของเจ้า หยวนเย่กับเยี่ยนชิงไปกับข้า พวกเราให้เกียรติคู่ต่อสู้ ต้องสู้สามต่อสาม ถึงจะดูยุติธรรม”
หลินตู้ตบหัวหนีจิ่นเซวียนเบา ๆ “ไปล่ะ”
“อาจารย์อาน้อย หนึ่งชั่วยามนะ! ไม่อย่างนั้นยาต้มนานเกินจะขมมาก”
“ถึงเวลานั้น เจ้าช่วยยกมันลงจากเตาไฟก่อนก็แล้วกัน” หลินตู้คลึงกริชสั้นไร้ด้ามในมือ โดยมีหยวนเย่และเยี่ยนชิงตามหลังเหมือนองครักษ์สองคน นางไม่ได้หันกลับมา
“แต่ถ้ายกลงก็จะเย็น ถ้าเย็นแล้วสรรพคุณยาจะไม่เหมือนเดิมนะ!” หนีจิ่นเซวียนตะโกนจากตีนเขา
“ข้าจะกลับมาก่อนยาจะเย็น” หลินตู้โบกมือ “เจ้ารีบกลับขึ้นเขาตามทางที่ข้าบอก อย่าให้ใครเห็น คอยเฝ้าบ้านให้ดี”
หนีจิ่นเซวียนเบะปาก “รู้แล้ว!”
นางหันหลังเดินเข้าป่าไป
เยี่ยนชิงหาเส้นทางได้เร็วที่สุดแล้ว “ค่ายกลของสำนักกุยหยวนน่าจะวางเรียบร้อยแล้ว”
หลินตู้มองดู “ไปกัน เปลี่ยนธงเสร็จแล้วกลับไปดื่มยา”
ชั่วพริบตาต่อมา ทั้งสามก็ระเบิดพลังลมปราณขึ้นพร้อมกัน เหลือเพียงแสงเรืองรองสามสีแตกต่างบนเส้นทางภูเขา ทอดยาวต่อเนื่องไปยังหุบเขาลำธารที่เต็มไปด้วยหมอก
หลินตู้หยุดฝีเท้าลงก่อน หยวนเย่หยุดไม่ทัน ถูกเยี่ยนชิงคว้าตัวกลับมาด้วยมือเดียว
หยวนเย่ทำหน้าตื่นตระหนก “เกิดอะไรขึ้น”
“มีค่ายกล” หลินตู้ลองหยั่งเชิง “หมอกภูเขาบังตา ด้ายเงินฝังดิน หินผาอยู่เบื้องบน ฝีมือนักค่ายกลของสำนักกุยหยวนไม่เลว”