เมื่อเข้าไปใกล้ถึงเพียงนั้น หลินตู้จึงได้รู้ว่า แท้จริงแล้วนี่คือตึกจริง ๆ
ลำต้นของต้นไม้นี้สูงใหญ่ยิ่งนัก แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านกิ่งใบอันหนาแน่น เงาแสงตกลงบนลำต้นในชั่วขณะหนึ่ง กลายเป็นลวดลายธรรมชาติ ประหนึ่ง...อักษรยันต์
หอเทียนกง ไม่มีที่ใดที่ไม่เป็นฝีมือเทียนกง
ผู้คนทั้งหลายยืนมองจากที่ไกล ๆ ได้แต่เห็นว่าหลินตู้มิได้เข้าไปในหอเทียนกง แต่อยู่ใต้ต้นไม้นั้น ถือสมุดเล่มเล็ก ๆ เล่มหนึ่ง ไม่รู้ว่ากำลังเขียนอะไรอยู่
“พี่หญิง...เจ้าว่า หลินตู้เจินเหรินจะทำได้หรือไม่?” จ้าวตระกูลเฟิงเอ่ยถามเสียงเบา
เฟิงอี๋เอาแขนกอดอก “ข้าไม่รู้ แต่ก็ต้องลองดู”
ผู้คนทั้งหลายพลันรู้สึกว่าคงหมดหวังเสียแล้ว
เพราะหลินตู้มิได้เข้าไปในหอเทียนกงเสียที เอาแต่ถือพู่กันจดบันทึกอะไรบางอย่างอยู่เรื่อยไป
เวลาผ่านไปทีละน้อย พระอาทิตย์ค่อย ๆ กลายเป็นเที่ยงวัน จากเที่ยงวันก็กลายเป็นตะวันคล้อยต่ำ
ตระกูลเฟิงจากที่เคยตื่นเต้นเฝ้ารอ ก็ค่อย ๆ แยกย้ายกันไป เริ่มเหม่อลอย
ผู้อาวุโสหลายท่านตอนแรกยังอดทนได้ พอถึงตอนพระจันทร์ขึ้น ก็ทนไม่ไหวเสียแล้ว
“ยังต้องเฝ้าดูอยู่อีกหรือ? ไม่เช่นนั้นค่อยรอให้คนอื่นไปก่อนแล้วค่อยมากันใหม่เถิด”
ผู้คนคิดดูแล้ว ก็เห็นว่าน่าสมเหตุสมผล พากันหันหลังกลับบ้านของตน
มีเพียงเฟิงอี๋เท่านั้น ที่ยังคงอยู่ ณ ที่เดิมตลอด
จ้าวตระกูลเฟิงจัดการธุระเสร็จแล้วกลับมา ก็พบว่าพี่หญิงของตนยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
“พี่หญิง ท่านยังจะอยู่อีกหรือ? ยืนมาทั้งวันแล้ว ข้านึกว่าท่านจะหยั่งรากลงที่ตรงนี้ซะแล้ว”
เฟิงอี๋หันกลับมามองเขาอย่างเย็นชา “พวกเจ้าต่างก็ไปกันหมด ก็ต้องมีคนเฝ้าอยู่”
จ้าวตระกูลเฟิงรู้สึกเก้อเขิน เอามือลูบหัว “ก็มีท่านเฝ้าอยู่นี่ไง”
เขารู้ตัวว่าผิด พูดว่า “ข้าผิดไปแล้ว พี่หญิงท่านจะกินขนมไหม? ร้านฉีหลินเก๋อที่ถนนเฟิงอวี่ เพิ่งออกจากเตาใหม่ ๆ เฮ้เฮ้ ยังอุ่น ๆ อยู่เลย ตอนท่านเด็ก ๆ เวลากลับบ้านทุกที ก็ซื้อให้ข้าตลอด”
“นั่นเป็นเพราะมันอยู่ระหว่างทาง จะให้เดินมือเปล่ากลับบ้านก็กระไรอยู่”เฟิงอี๋ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
ชั่วพริบตาเดียว เฟิงจี๋ก็เริ่มหยิบเก้าอี้กับโต๊ะน้ำชาออกมา จากนั้นก็ยกน้ำชาที่ชงไว้แล้วออกมา “เชิญท่าน”