เฟิงอี๋มองหลินตู้ซึ่งมีกลิ่นอายภายในที่ดูสงบนิ่งมากขึ้น จนแทบจะกลืนกลายเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ รู้ว่านางสำเร็จแล้ว แต่ก็ยังอดถามไม่ได้ว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”
หลินตู้ตอบว่า “ไม่ทำให้ศิษย์พี่ผิดหวัง”
หลินตู้เล่ารายละเอียดวิธีที่ตนผ่านการทดสอบให้เฟิงอี๋ฟัง
คำตอบของการทดสอบเข้าหออยู่ด้านนอกหอ นั่นคือตัวอักษรค่ายกลที่หอเทียนกงก่อตัวขึ้นเองตามธรรมชาติ จุดนี้ไม่เคยมีใครสังเกตเห็นมาแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน หรือบางทีอาจมีคนสังเกตเห็น แต่เมื่อเข้าไปแล้ว กลับไม่รู้ว่าตรงกับอันไหน จึงพลาดโอกาสไปในที่สุด
การจะผ่านการทดสอบไปได้อย่างราบรื่น ไม่เพียงต้องอาศัยการสังเกต แต่ยังต้องใช้การอนุมานเชิงความรู้ด้วย
เฟิงอี๋ได้รับคำตอบ ความปรารถนาอันยาวนานหลายปีในที่สุดก็คลายลง จึงเอ่ยปากถามขึ้นอย่างไม่ตั้งใจว่า “ปีหน้าการคัดเลือกที่แคว้นกลาง เจ้าอยากลองรับศิษย์สักคนไหม?”
หลินตู้ส่ายหน้า “ข้าจะพาพวกหลานศิษย์ หรือแม้แต่ศิษย์พี่ศิษย์น้องก็แทบหมดแรงอยู่แล้ว ยังจะรับศิษย์อีกหรือ? ไม่เอาดีกว่า”
“เด็กน้อยอะไรแบบนั้น ข้ากลัวที่สุด”
เฟิงอี๋กอดแขน “เจ้าตามอาจารย์ของเจ้า เรียนรู้แต่สิ่งไม่ดีหรืออย่างไร? เขาเกลียดเด็กน้อย เจ้าก็เกลียดเด็กน้อยด้วย?”
หลินตู้ส่ายหน้า “ไม่ใช่ ข้าไม่มั่นใจในมาตรฐานการสั่งสอนของตนเอง เกรงว่าหากสอนผิดไป คงทำลายชีวิตเด็กคนหนึ่ง การเลี้ยงศิษย์สักคนมิใช่แค่ให้อิ่มท้อง อ่านหนังสือไม่กี่เล่มก็จบกันง่ายๆ”
เฟิงอี๋: … รู้สึกเหมือนโดนพูดกระทบถึงคนที่ไม่ได้อยู่ในต้งหมิงเจี้ยแล้วคนหนึ่ง
นางยืนตัวตรง “เช่นนั้นเจ้าว่ามาสิ การสอนศิษย์มันยากตรงไหน? คนในสำนักเราก็ล้วนผ่านมาทางนี้ทั้งนั้น เจ้าเองก็ไม่ได้ถูกเลี้ยงจนเพี้ยนนี่นา?”
“ศิษย์พี่ลองคิดดู หากนางไม่เข้าใจ ข้าต้องเปลี่ยนมุมมองเป็นแบบนางเพื่ออธิบาย เมื่อความคิดเห็นต่างกัน ข้ายังต้องตัดสินใจว่าตนดื้อรั้นเกินไปหรือไม่ หรือมีอะไรคลาดเคลื่อนกลางทาง ข้าต้องชี้แนะให้นางตัดสินใจได้ดี แต่ก็แทนนางตัดสินใจไม่ได้ นี่มันช่างทำให้ปวดหัวจริงๆ”