เมื่อเสียงระฆังศิลาดังกังวาน หลินตู้กำลังฝึกวิชาสัมผัสญาณวิเศษกับอาจารย์อยู่
ฤดูหนาวของสำนักอู๋ซ่างยาวนานเป็นพิเศษ ทว่าสำหรับอาจารย์กับศิษย์คู่นี้ กลับเป็นฤดูกาลแห่งการฝึกฝนอันยอดเยี่ยม
เสียงระฆังดังเพียงครั้งเดียว แต่หลินตู้ก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
“สำนักมีคำเรียก ข้าขอตัวไปก่อน อาจารย์”
เหยียนเหย่ผงกศีรษะอย่างขอไปที “ไปเร็ว ๆ กลับมาให้ไว ถ้าเจ้าบาดเจ็บเพราะภารกิจกระจอก ๆ แบบนี้ ข้าคงดูหมิ่นเจ้าจริง ๆ”
นั่นคือระฆังศิลาสำหรับเรียกศิษย์ทั้งหมดที่อยู่ในสำนักอู๋ซ่าง เสียงเดียวหมายถึงผู้บำเพ็ญขั้นต่ำ สามเสียงคือผู้บำเพ็ญขั้นโหวสามขึ้นไป ไล่ระดับเช่นนี้เรื่อยไป
หลินตู้อยู่ในเขตหวงห้าม ห่างจากยอดเขาหลักพอสมควร จึงมาถึงเป็นคนสุดท้าย
สีหน้าของเหอกุยไม่เอ็นดูใจดีเหมือนตอนแรกเจอกันในการคัดเลือกที่แคว้นกลาง กลับเคร่งขรึมจริงจัง กำลังพูดอะไรบางอย่างกับศิษย์หลายคน เมื่อเห็นหลินตู้มา แววตาก็อ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
“ที่จริงศิษย์น้องเล็กไม่มาก็ไม่เป็นไรหรอก”
หลินตู้โบกมือ “อย่ามาทำแบบนี้ ข้าไม่ใช่ตุ๊กตากระเบื้องที่เปราะบางแตกง่าย มีธุระสำคัญอะไรหรือ”
เหอกุยจึงเล่าต่อไป เพราะอันตรายไม่ได้สูงมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่เรียกศิษย์ขั้นต่ำไปทำ
“หมู่บ้านเหอติ้งที่อยู่ใกล้ ๆ ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือมายังสำนัก บอกว่ามีสัตว์ปีศาจลงมาจากเขาทำร้ายผู้คน พวกเจ้าไปสำรวจดูก่อน ปกป้องหมู่บ้านและนาวิญญาณของพวกเขาให้ดี หากจับได้ จะมัดกลับมาก็กลับมา แล้วโยนเข้าโรงเลี้ยงสัตว์ปีศาจให้พวกเจ้าประลองฝีมือซ้อมต่อสู้”