สัตว์ปีศาจเสือขั้นรู้แจ้งเจ็ดพลังนั้นมิอาจประมาทได้ เยี่ยนชิงในยามนี้หมดเรี่ยวแรงจนยืนไม่ขึ้น นั่งกองในหลุมหิมะ มองอาจารย์อาน้อยก้าวเท้าอย่างสบายอารมณ์เดินตรงเข้ามา
เขามองดูอาจารย์อาน้อยตาละห้อย หวังว่านางจะฉุดตนขึ้น
หลินตู้กลับเพียงเดินมาถึงตรงหน้า ก้มมองแวบหนึ่ง "โอ้ หิมะนี่ทับถมหนาเสียจริง ตั้งหลายสิบนิ้วแล้วกระมัง ด้านล่างถูกอัดแข็งจับเป็นน้ำแข็ง เจ้ายังตกลงไปได้อีก กระทั่งเศษดินข้ายังเห็น"
มือที่ยื่นออกมาของเยี่ยนชิงค้างแข็งกลางอากาศ "อะไรนะ"
หลินตู้แสดงท่ารังเกียจ เดินอ้อมไปข้างหลังเยี่ยนชิง มือหนึ่งจับคอเสื้อด้านหลังเขา ใช้พลังวิญญาณเล็กน้อย ยกร่างคนขึ้นมายืน
"พอแล้ว ยังไหวอยู่ ไม่ได้กินข้าวหรืออย่างไร"
เยี่ยนชิงขาอ่อน ยวบลงกระแทกพื้นหิมะอีกครั้ง
หลินตู้ --
"ช่างเถิด"
นางถอนหายใจ หยิบโอสถคืนปราณเม็ดหนึ่งออกมา ย่อตัวลง ยัดเข้าปากเยี่ยนชิงก่อน จากนั้นยกร่างเขาขึ้น พลิกกลับด้าน
เยี่ยนชิงกลืนโอสถลงไปจึงค้นพบว่าในท้องน้อยตนว่างเปล่าอย่างหนัก กำลังจะเอ่ยปาก พลังวิญญาณที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำค้างแข็งก็ทะลวงเข้าสู่เส้นลมปราณกลางของเขา ตรงดิ่งถึงท้อง ช่วยเขาละลายโอสถ
เขาถูกความเย็นเสียดแทงจนตัวสั่น ครั้นแล้วก็ตระหนักในพริบตาว่านั่นคือพลังวิญญาณของอาจารย์อาน้อย
เย็นเยียบ บริสุทธิ์ ลุ่มลึกตกผลึก ดั่งวารีวิญญาณ เจือกลิ่นน้ำแข็งละลายจางๆ
ไม่นานฤทธิ์โอสถก็ถูกกระตุ้น พลังวิญญาณสายนั้นถอนตัวตาม ร่างกายพลันอบอุ่นขึ้น กล้ามเนื้อที่เคยอ่อนล้าว่างเปล่าก็ค่อยๆ มีกำลัง
เยี่ยนชิงกำลังจะอ้าปากกล่าวขอบคุณ ก็ได้ยินอาจารย์อาน้อยของตนถอนหายใจด้วยท่าทางรังเกียจ "เส้นลมปราณแคบไปหน่อย ข้าจำได้ว่าเจ้าเป็นกระดูกวิญญาณทองคำระดับสวรรค์มิใช่หรือ นี่ข้าต้องรั้งพลังวิญญาณถึงจะอัดเข้าไปได้"