กลุ่มคนเก็บสัตว์ปีศาจเสือกลับหมู่บ้าน เยี่ยนชิงกับม่อหลินไม่รู้ว่าเหตุใดอาจารย์อาน้อยจึงปฏิเสธว่าค่ายกลนั้นตนไม่ได้เป็นผู้วาง ตลอดทางจึงเอาแต่มองเด็กหนุ่มที่หมุนพัดเล่นพลางก้มหน้าคลี่ยิ้มบาง
พัดที่ดูแล้วให้ความรู้สึกเย็นเยียบนั้นกลางหิมะปรากฏสีประหลาดดั่งเหล็กเย็นเยียบ ดูไม่เหมือนพัด แต่เหมือนอาวุธสังหารหนักอึ้ง
ทว่าก่อนหน้านี้พวกเขาเคยเห็นหลินตู้คลี่พัดออกมา พัดนั้นส่องประกายเลื่อมพราย ด้านบนเป็นภาพหิมะน้ำแข็งโปรยปราย แต่คาดไม่ถึงว่าพอหุบพัดกลับจะอำพรางตนเองได้
หลินตู้หมุนพัดเล่นตามอำเภอใจ เหล็กสั้นตรงกลางลอยหมุนกลางอากาศ ก่อนจะตกลงสู่อุ้งมือที่แบรับอย่างมั่นคงราวมีตา
นางดูเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ในสมองกลับจัดการรายละเอียดทั้งหมดทบทวนแล้วรอบหนึ่ง
วัวถูกเสือกินไม่ผิด แต่คนไม่แน่ว่าสัตว์ปีศาจเสือจะเป็นผู้กิน ลูกสัตว์ปีศาจนั้นตัวเล็กเกินไป ทักษะล่ายังจำกัด และเลือดเนื้อในที่เกิดเหตุเป็นแบบกระเซ็นกระจาย
ราวกับ... มีคนจงใจบดขยี้จนเป็นร่องรอยหลงเหลืออยู่
แผนนี้ช่างหยาบเกินไป เป็นการดูถูกสติปัญญาศิษย์สำนักอู๋ซ่างเกินไปหรือไม่
"สหายเช่า สหายร่วมสำนักของเจ้าที่บาดเจ็บนั่น ก็ถูกสัตว์ปีศาจทำร้ายเช่นนั้นหรือ" จู่ๆ หลินตู้ก็เอ่ยขึ้น
เช่าเฟยชะงัก มองไปยังเด็กหนุ่มชุดคลุมเขียวที่ถูกห้อมล้อมอยู่กลางฝูงชน "ใช่"
หลินตู้ใช้ด้ามพัดแตะคาง "เช่นนั้นก็ให้เทียนอู๋ไปดูสหายท่านนั้นให้หน่อยเถิด"
ไม่รอให้เช่าเฟยเอ่ยปาก นางกล่าวต่อ "สหายไม่ต้องปฏิเสธ ในเขตแดนสำนักอู๋ซ่างของเรา มดที่สัญจรผ่านมาขาหักเรายังต้องต่อขาให้แล้วค่อยไป เจ้าว่าจริงหรือไม่ศิษย์หลานใหญ่"
นางเอียงศีรษะยิ้มมองม่อหลินแวบหนึ่ง
ม่อหลินที่กำลังครุ่นคิดว่าพัดของอาจารย์อาน้อยนั้นเป็นวัตถุวิญญาณล้ำค่าอะไรกันแน่ ก็ยืดหลังตรงทันที "อาจารย์อาน้อยพูดถูก!"
เช่าเฟยหัวเราะเย็น "เช่นนั้นก็ดีนัก เพียงแต่สหายร่วมสำนักของข้านั้นกลัวคนแปลกหน้าและนิสัยประหลาด ท่าทางตอนบาดเจ็บก็ไม่ค่อยน่าดูนัก ออกจะปิดบังโรคกลัวหมอ..."