หลินตู้และเซี่ยเทียนอู๋เดินเคียงข้างกันไปสักพัก
นางก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "เจ้าดูออกหรือไม่ ว่านักกวู่ผู้นั้นบำเพ็ญกวู่ชนิดใด"
เซี่ยเทียนอู๋ส่ายหน้า "หากผู้อื่นรู้กวู่ชีพิตของนักกวู่ ก็จะมุ่งโจมตีได้ง่าย พิษกวู่แก้ได้ยาก พิษที่อยู่บนร่างคนนั้นเป็นยาพิษทั่วไป ไม่ใช่พิษกวู่ ข้าสงสัยว่า มันเป็นกวู่พิษที่ชื่นชอบความน่าสยดสยอง"
หลินตู้หลุบตาลง มือที่ถือพัดเคาะด้ามเบาๆ "นักกวู่ถูกแมลงกวู่ย้อนกัด ต้องใช้อะไรกดข่มไว้"
เซี่ยเทียนอู๋เดินเคียงนางอย่างมั่นคง "หากบำเพ็ญพิษหยิน ก็ต้องใช้พิษหยางกดข่มการย้อนกลับ นี่เป็นวิธีใช้พิษสู้พิษที่นักกวู่ใช้กันทั่วไป แต่มันก็จะทำลายพื้นฐานของตนเอง"
"เด็กพรหมจรรย์" หลินตู้หยุดฝีเท้าฉับพลัน
เซี่ยเทียนอู๋ชะงักก้าวหนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้า "ไม่ถึงขั้นต้องกินเลือดกินเนื้อ ไม่จำเป็น"
อีกอย่าง การทำร้ายชีวิตผู้อื่นต้องแบกรับกรรม แม้แต่นักกวู่ก็จะมีภัยแห่งโชคชะตา
นางมองหลินตู้อีกครั้ง ครุ่นคิดถ้อยคำ "หรืออาจารย์อาน้อย ตอนอ่านนิยาย อ่านตำราแพทย์พื้นฐานเพิ่มเติมบ้างเล่า"
ตอนนี้นอกจากพวกผู้บำเพ็ญนอกรีตแห่งเมืองฟ่านเชียน ยังมีผู้บำเพ็ญดีๆ คนไหนคิดว่าเด็กพรหมจรรย์มีพลังหยางบำรุงใหญ่เล่า
หลินตู้รู้ว่าตนคิดผิดอีกครั้งด้วยความคิดตายตัวที่มาจากโลกสมัยใหม่ จึงก้มหน้านิ่งอย่างว่าง่าย "เจ้าพูดถูก ข้ากลับไปจะอ่าน"
"ไม่ใช่ว่านักกวู่ผู้นั้นไม่น่าสงสัยเลย" เซี่ยเทียนอู๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ชีพจรของเขาสม่ำเสมอเหมือนตำราชีพจรแสดงไว้ ไม่เคยพบชีพจรพิษที่ตรงตามมาตรฐานเช่นนั้น หากข้ามีศิษย์ จะต้องเรียกให้มาสัมผัสด้วยตนเองแน่นอน"
หลินตู้ใจสะกิด ขยี้เส้นเอียงบนแผ่นพับบน "คนผู้นั้นมีขั้นภูมิประมาณใด"