หน้าพระที่นั่ง ฝา อี๋ เอาแขนพาดอก ยิ้มเย็น "ข้าบอกเจ้าไว้เลย ลูกศิษย์ของสำนักเราที่ออกมาได้ก็เพราะพวกเขาฉลาด อย่ามาพูดจาแบบว่า ยังไงคนก็ไม่เป็นไร เรื่องนี้เจ้าต้องรับผิดชอบ"
เสียงของสำนักอู๋ซ่างยังไม่ทันจะปิดลง ก็มีเสียงร้องด้วยความตกใจดังขึ้น
"อาจารย์อาน้อย!"
ฝา อี๋ หันขวับไปดู หัวใจพลันเย็นวาบ
หนีจิ่นเซวียน คอยมองหลินตู้ตลอด พอเห็นนางลุกขึ้นก็พบว่า พื้นดินมีเลือดเป็นจุดๆ กระจัดกระจาย ราวกับดอกไม้ที่สั่นไหวอยู่บนดินเหลือง
หลินตู้โบกมืออย่างเกียจคร้าน สื่อว่านางไม่เป็นไร
ก็แค่วันนี้ใช้ค่ายกลมากเกินไป จะเส้นเลือดในสมองแตกก็เป็นเรื่องปกติ
นางชินกับการกลืนยาเม็ดพร้อมกับเลือดของตัวเอง กลืนโอสถที่ใช้เติมเต็มสัมผัสญาณวิเศษที่ขาดไปลงไป "ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ"
พวกเขาใช้เวลาในด่านนี้ไม่น้อยเลยทีเดียว
บนอัฒจันทร์มีเสียงถอนหายใจดังขึ้น หลินตู้นี่... ถึงแม้พรสวรรค์จะไม่ธรรมดา แต่การเอาตัวรอดแบบนี้ รู้สึกว่าอยู่ได้อีกวันก็นับว่าสำนักอู๋ซ่างมีทุนทรัพย์หนาแน่นจริงๆ
ด่านที่สี่มักจะเป็นการถามใจเสมอ
ก่อนการต่อสู้หมู่ในด่านที่ห้า การถามใจนั้นจำเป็นอย่างยิ่ง
บางทีในสายตาคนอื่น ด่านนี้อาจดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ฝา อี๋ รู้ดีว่า บางทีด่านที่สี่นี้อาจเป็นด่านที่ทำให้หลินตู้ ตายได้จริงๆ
หลินตู้เป็นนักเรียนที่ฉลาด แต่ไม่ถือว่าเป็นนักเรียนที่ดีนัก
นางมีความคิดเป็นของตัวเองสูงเกินไป มีความคิดเห็นเป็นของตัวเอง ชี้ขาดในทุกเรื่อง ความรู้ที่อาจารย์สอนไม่พลาดแม้แต่จุดเดียว แต่ความคิดเห็นกลับไม่รับเอามาแม้แต่น้อย หากต้องการจะเปลี่ยนแนวคิดที่นางสร้างขึ้นมาได้ ต้องให้ตัวนางประสบด้วยตัวเองเท่านั้น จึงจะเกิดการคิดทบทวนและเปลี่ยนแปลงได้
พูดตามคำของเหยียนเหย่ ก็คือ หัวดื้อชนิดที่วัวแปดร้อยตัวที่หลังเขาโรงเลี้ยงสัตว์ก็ลากกลับมาไม่ได้
ทั้งห้าคนเพิ่งก้าวเข้าสู่ด่านที่สี่ ก็ตกอยู่ในภวังค์แล้ว ยืนตรงอยู่อย่างนั้น หลับตา ราวกับรูปปั้นที่งดงามยิ่งห้าตัว แค่ยืนอยู่ก็ทำให้คนมองเพลินตา
ถ้าไม่นับเจ้าขนมแห้งที่เพิ่งอมเข้าปากเพราะโล่งอกกับขนมหวานที่ถืออยู่ในมือล่ะก็