เหล่านักดูที่อยู่หน้าแผ่นตาน้ำยังคงหวนระลึกถึงความสะเทือนใจจากคราที่แล้ว
ในเงาสะท้อนก่อนหน้า เต็มไปด้วยขบวนทัพที่อลหม่าน ทุกคนล้วนเป็นผู้บำเพ็ญแห่งวิถีอันชอบธรรมที่ปราบปีศาจร้ายเพื่อพิทักษ์ความสงบสุขของบ้านเมือง ปีศาจร้ายที่แท้จริงมีเพียงหนึ่งเดียว แต่ว่าปีศาจร้ายนั้น กลับหล่อหลอมจากความปรารถนาอันบริสุทธิ์ของราษฎรที่พวกเขาควรปกปักษ์รักษา
แสงวิญญาณอันยุ่งเหยิงนับไม่ถ้วน ลวดลายค่ายกลอันใหญ่โต และรัศมีอันเจิดจ้าเช่นดวงอาทิตย์ยามรุ่งสางเมื่อค่ายกลใหญ่ถูกเปิดใช้งาน
ท่ามกลางความเวิ้งว้างในที่นั่ง ก็มีสุ้มเสียงเย็นชาแฝงแววเย้ยหยันดังขึ้น "ใครว่าพวกเจ้าเล่ห์เพทุบายเป็นปีศาจกัน ข้าเห็นว่า พวกเจ้าเล่ห์เพทุบายแต่หน้าตาดีกลับใจดำล้วนเป็นมนุษย์ต่างหาก หลินตู้ผู้นี้ หากไม่ตายเสียก่อน เกรงว่าแม้แต่เทวดาก็ยังต้องหวาดหวั่น"
"หลินตู้ผู้นี้ช่างงดงามเหลือเกิน ใครจะรู้ว่านางมิใช่ปีศาจหรือไม่เล่า?" เสียงหญิงสาวคนหนึ่งหัวเราะคิกคัก
"เจ้าพูดเหลวไหลอะไรกัน ปีศาจล้วนต้องทนทุกข์อยู่ในคุกใต้ดินแห่งจวนจวินติ้ง ยังจะมาเป็นศิษย์สำนักอู๋ซ่างได้อีกหรือ?" เสียงแหบห้าวอีกคนดังขึ้น "ท่านเซียนจุนว่าใช่หรือไม่"
......
"อย่างไร นี่เป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจของเจ้ามากหรือ? เจ้าอยากไปทนทุกข์ในคุกใต้ดินนั่นหรือ?"
"เขาอยากไปทนทุกข์หรือไม่ข้าไม่รู้ แต่เฉียนอวี้ เจ้ากล้าแอบวางแผนร้ายต่อศิษย์สำนักอู๋ซ่างอย่างเปิดเผย คิดจะถูกฝังดินเช่นหนอนเจาะดินแล้วหนีเอาตัวรอดอีกครั้งหรือ?"
เสียงอันอ่อนละมุนถึงที่สุดดังขึ้นข้างกายคนกลุ่มหนึ่ง ทำให้คนที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่พากันขนลุกเกรียวกราว
ทั่วหล้านี้ ผู้ที่สามารถล่วงล้ำอาณาเขตของเซียนจุนของพวกเขาได้ นับนิ้วได้เพียงไม่กี่คน
เสียงที่แทรกเข้ามานั้นแฝงความไม่พอใจเล็กน้อย "การเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่น่าสนใจเหล่านั้นก็พอทนได้ แต่เจ้าบังอาจปล่อยเขตหวงห้ามหลี่หยางออกมาอีกหรือ?"
"โอ๊ะ นี่ใครกัน นี่ไม่ใช่พระพุทธบุตรผู้เปี่ยมด้วยเมตตาของเราเชียวหรือ?" เฉียนอวี้หัวเราะ "พระพุทธบุตรช่างมีน้ำใจนัก เอาพิภพไว้ในใจจริงๆ"