“เฮอะ” หลงเฉินยิ้มขื่น โชคดีที่เสี่ยวเวยไม่ได้แกล้งทำเป็นผีมาหลอกเขา ไม่อย่างนั้นคงยุ่งแน่
“พ่อตาคุณดีกับคุณมากเลยนะ”
“อืม เพราะอย่างนั้นผมถึงไม่กล้าปฏิเสธท่าน ว่าแต่พ่อตาผมมาถึงตั้งแต่เมื่อไร” หลงเฉินถาม
“เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน”
“เขาเห็นเว่ยเทียนกับอูเทียนเห่าและพวกนั้นไหม”
“ไม่เห็น ตอนพ่อตาคุณมาถึง พวกเขาก็ไปกันแล้ว”
“อืม” หลงเฉินพยักหน้าอย่างโล่งอก ถ้าพ่อตาเห็นเข้า คงตกใจจนยืนตะลึงแน่ ตระกูลเว่ยเป็นตัวตนที่ตระกูลหลี่ได้แต่มองตามฝุ่น ไม่มีทางเทียบติด
ตอนนี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าหลงเฉิน ตระกูลหลี่ก็เป็นแค่ตระกูลชั้นสามที่ไม่ต่างจากมดปลวก
หลังจากนั้น หลงเฉินก็ไม่เสียเวลาอีกต่อไป
เขาเริ่มฝึกวิชาหลอมกายมังกรแข็งแกร่งชั้นที่สองทันที
แต่น่าเสียดาย ฝึกอยู่ทั้งวันก็ไม่ได้ผลอะไรเลย ดูท่าชั้นที่สูงขึ้นจะยิ่งฝึกยากขึ้นจริง ๆ
ไม่นานก็ถึงห้าโมงเย็น
“เสี่ยวเวย คืนนี้ไม่ต้องทำอาหารแล้ว ผมจะกลับไปกินข้าวที่บ้าน” หลงเฉินบอกเสี่ยวเวย
“ได้ค่ะ ฉันหวังจริง ๆ ว่าจะได้ไปกับคุณบ้าง” เสี่ยวเวยมีแววตาเปี่ยมความปรารถนา เธอถูกกักขังอยู่ที่นี่มาห้าพันปีแล้ว ขอบเขตที่เคลื่อนไหวได้มีเพียงหนึ่งกิโลเมตร