“แน่จริงก็ลองดูสิ ฉันจะตัดของนายทิ้ง” หลี่ชิงเอ๋อร์แค่นเสียงฮึด เมื่อเห็นแววตาของหลงเฉิน จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าเจ้าหมอนี่เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ไม่รู้ว่าเป็นแค่ภาพลวงตาหรือเปล่า
หลงเฉินไม่พูดอะไรต่อ ยังคงเมินเธอเหมือนเดิม
“หลงเฉิน ฉันจะบอกนายไว้คำหนึ่ง ต่อให้พ่อฉันบังคับยังไง ฉันกับนายก็ไม่มีทางเป็นไปได้ ฉันไม่ชอบก็คือไม่ชอบ” หลี่ชิงเอ๋อร์กล่าวกับหลงเฉินอย่างจริงจัง
“ทำเหมือนกับว่าฉันชอบเธอนักหนา อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย” หลงเฉินแค่นเสียงเย็นชา
“นาย…!” หลี่ชิงเอ๋อร์โกรธจนรู้สึกราวกับถูกหยามหยัน ไอ้หนุ่มกระจอกอย่างหลงเฉินมีสิทธิ์อะไรมาไม่ชอบเธอ? ที่ผ่านมาต้องเป็นเธอต่างหากที่ไม่ชอบเขา
“ออกไป! ฉันจะอาบน้ำแล้ว” หลงเฉินตวาด
“นายบอกให้ออกแล้วฉันต้องออกหรือไง? ที่นี่บ้านฉัน” หลี่ชิงเอ๋อร์หัวเราะเยาะทันที
ในเมื่อเธอไม่ยอมออกไป หลงเฉินก็คร้านจะสนใจเธอ จึงถอดเสื้อผ้าต่อหน้าเธอทันที
“อ๊าย!” หลี่ชิงเอ๋อร์เห็นแท่งเนื้อของหลงเฉินเต็มตา จนตกใจร้องกรี๊ด
“นายกล้าทำตัวลามกใส่ฉันเหรอ!” หลี่ชิงเอ๋อร์โกรธจัด