หลังหลงเฉินกลับถึงบ้าน ก็ยื่นโทรศัพท์ให้เสี่ยวเวยใช้ พร้อมสอนวิธีใช้วีแชท อาลีเพย์ และอื่น ๆ ให้เธอ
“หลงเฉิน ขอบคุณมากเลยนะ ต่อไปมีเรื่องอะไรฉันก็จะติดต่อคุณได้ทุกที่ทุกเวลาแล้ว”
“คนที่ควรขอบคุณคือฉันต่างหาก ถ้าไม่มีเธออยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ฉันคงยังไม่รู้เลยว่าจะใช้ชีวิตคนเดียวได้ยังไง”
“งั้นเราไม่ต้องเกรงใจกันแล้วนะ คุณไปทำธุระของคุณเถอะ ฉันจะไปถูพื้น”
พูดจบ เสี่ยวเวยก็ออกไปถูพื้น
หลงเฉินรู้สึกซาบซึ้งใจเสี่ยวเวยอย่างมาก เธอจัดบ้านของเขาเสียเป็นระเบียบเรียบร้อยและสะอาดสะอ้าน ไม่อย่างนั้นถ้าต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียว หลงเฉินก็คงไม่รู้ว่าจะทำให้ชีวิตตัวเองเละเทะขนาดไหน บางทีคงได้แต่ถูกคนตระกูลหลี่หัวเราะเยาะ
หลงเฉินนั่งลงบนโซฟา เปิดแอปของเว็บอ่านหนังสือขึ้นมาดูว่าเรื่องที่ลงไว้วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง มีคนกดถูกใจสักคนหรือเปล่า
“หา เป็นไปไม่ได้!” วินาทีต่อมา หลงเฉินถึงกับตะลึง เขาเห็นว่านิยายของตัวเองขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่งบนชาร์ตหนังสือใหม่ แถมยังมีโหวตประจำเดือนมากกว่าสามแสนโหวต ส่วนหนังสือของนักเขียนนักศึกษาคนนั้นอยู่อันดับสี่ มีโหวตไม่ถึงห้าหมื่นโหวต
“เป็นไปได้ยังไง ต้องตาฝาดแน่ ๆ” หลงเฉินขยี้ตา
หลงเฉินรีบเปิดห้องแสดงความคิดเห็นทันที คิดไม่ถึงว่าจะมีรีวิวหนังสือมากกว่าหมื่นรายการ ทั้งที่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงวัน
ตอนนั้นเอง หลงเฉินเห็นผู้ใช้คนหนึ่งในห้องแสดงความคิดเห็นมีรูปโปรไฟล์คุ้นตาอยู่บ้าง พอกดเข้าไปดูก็พบว่าเป็นหลี่ชิงเอ๋อร์
หลี่ชิงเอ๋อร์โพสต์ข้อความไว้ในห้องแสดงความคิดเห็นว่า “อ่านจบแล้วค่ะ นักเขียนคนเก่งรีบอัปเดตด้วยนะคะ ฉันเป็นแฟนตัวยงของคุณ”