สมาคมเชียงเหนียวก่อตั้งโดยอูเหวินเชียง หนึ่งในสี่ราชัน อูเหวินเชียงเคยประกาศไว้ว่า ใครกล้ารังแกสมาชิกสมาคมเชียงเหนียว จะต้องถูกลงโทษอย่างหนักโดยไม่มีข้อยกเว้น ตอนนี้ไอ้หนุ่มเสเพลคนนี้ไม่เพียงเป็นสมาชิกสมาคมเชียงเหนียว แต่ยังเป็นสมาชิกระดับสูง จ่ายค่าสมาชิกเดือนละหลายหมื่น ใครจะกล้าล่วงเกินเขาได้ล่ะ
“นักศึกษา รีบไปเถอะค่ะ ฉันไม่อยากทำให้คุณเดือดร้อน” จางเชียนเจียพูดทั้งน้ำตา เธอไม่อยากให้นักศึกษามหาวิทยาลัยใจดีต้องเข้ามาพัวพัน ไม่อย่างนั้นจะเป็นการทำร้ายเขา
หลงเฉินเห็นสีหน้าหวาดกลัวของจางเชียนเจีย ก็รู้สึกขบขันขึ้นมาทันที ด้วยฝีมือของเขาในตอนนี้ ยังจะต้องกลัวนักเลงในมหาวิทยาลัยไม่กี่คนด้วยหรือ
สมาคมเชียงเหนียวอะไรนั่น คิดว่าตั้งชื่อเท่ ๆ แล้วจะข่มขู่เขาได้หรือไง
“นักศึกษา ขอบคุณนะคะ ไม่ต้องสนใจฉันแล้ว ถ้าคุณไปล่วงเกินสี่ราชันคนไหนเข้า คุณก็เรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเทียนไห่ไม่ได้อีกแล้วค่ะ” จางเชียนเจียร้องไห้บอก
“จางเชียนเจีย วางใจเถอะ ผมหลงเฉินไม่เคยเห็นสี่ราชันอยู่ในสายตา”
พูดจบ หลงเฉินก็เตะเป้ากางเกงของไอ้หนุ่มเสเพลอย่างแรง
“อ๊าก!” หนุ่มเสเพลร้องโหยหวน
“ไสหัวไป!” หลงเฉินตะโกนลั่น
หนุ่มเสเพลกัดฟันทนเจ็บลุกขึ้นมา ก่อนจะพูดว่า “แกคอยดูเถอะ ฉันจะทำให้แกเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเทียนไห่ไม่ได้”
หลงเฉินไม่สนใจเขาอีก
“จางเชียนเจีย คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม” หลงเฉินหันไปมองดาวประจำโรงเรียนคนนั้น