ยังไงตอนนี้ก็ไม่มีเงินกินข้าวอยู่แล้ว ในเมื่อจะไปหางานพาร์ตไทม์ ทำไมไม่กลับบ้านลองดูสักหน่อยล่ะ
“เอ๊ะ หลงเฉิน นายไม่ได้บอกว่าจะไปเรียนเหรอ แล้วกลับมาทำไม” เสี่ยวเวยเห็นหลงเฉินกลับมาอีกครั้งก็ถามอย่างประหลาดใจ เดิมทีเธอกำลังจะออกไปซื้อของมาทำกับข้าวพอดี
“เสี่ยวเวย เธอไปทำธุระของเธอเถอะ” หลงเฉินเดินขึ้นชั้นบนทันที แล้วเปิดคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าที่แม้จะโทรมไปหน่อย แต่ก็น่าจะยังใช้พิมพ์งานได้
หลงเฉินหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาทันที แล้วเริ่มวางโครงเรื่อง
ในใจของหลงเฉิน นักเขียนนักศึกษาคนนั้นคือเป้าหมายที่เขาต้องเอาชนะ ในเมื่อจะลงมือเขียน ก็ต้องตั้งเป้าเอาชนะอีกฝ่ายให้ได้
หลงเฉินก้มหน้าครุ่นคิดและจดไอเดียลงบนกระดาษไม่หยุด สมองหมุนอย่างรวดเร็ว
หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลงเฉินก็วางโครงเรื่องเสร็จ
หลงเฉินไม่คิดอะไรต่ออีก รีบลงมือเขียนทันที
เสียงแป้นพิมพ์ดังรัวเร็ว หลงเฉินเองก็ไม่รู้ว่านิ้วมือของเขาจะคล่องแคล่วถึงเพียงนี้ พิมพ์ได้สองสามร้อยตัวอักษรต่อนาทีก็ไม่ใช่ปัญหา ดูท่าวิชาหลอมกายมังกรแข็งแกร่งจะไม่ได้ฝึกไปเปล่า ๆ
เวลานี้ ที่หอประชุมมหาวิทยาลัยเทียนไห่ นักเขียนนักศึกษาคนนั้นกำลังจัดงานเปิดตัวหนังสือเล่มใหม่
สื่อข่าวท้องถิ่น สื่อออนไลน์ และแฟนหนังสือจำนวนมากต่างมาร่วมงาน แม้แต่อาจารย์หลายคนของมหาวิทยาลัยก็มาร่วมเป็นเกียรติด้วย หลี่ชิงเอ๋อร์ก็อยู่ที่นั่น คอยช่วยจัดเตรียมงานเปิดตัว
บนจอใหญ่ของงานเปิดตัวปรากฏชื่อหนังสือ 《นักดาบผู้ตื่นรู้》
นี่คือหนังสือเล่มใหม่ที่นักเขียนนักศึกษาคนนั้นกำลังจะเปิดตัว