“เฉินเฉิน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” จางเชียนเจียเรียกหลงเฉินติดกันหลายครั้ง กว่าหลงเฉินจะได้สติกลับมา
“ผมไม่เป็นไร เสี่ยวฮวาฮวา เราแลกเบอร์กันไว้ก่อนเถอะ สายแล้ว ไปเข้าเรียนกันก่อน มีเรื่องอะไรก็มาหาผมได้ โดยเฉพาะถ้ามีใครมารังแกเธอ”
“ได้”
หลงเฉินกับจางเชียนเจียแลกเบอร์โทรศัพท์กัน จากนั้นก็แยกย้ายไปเข้าเรียน
แววตาของหลงเฉินเลื่อนลอยเล็กน้อย ถึงกับแฝงความเศร้าไว้ด้วย
“พ่อครับ... ตอนนี้พ่ออยู่ที่ไหนกันแน่? พ่อทิ้งผมไปแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”
“พ่อครับ ผมคิดถึงพ่อมาก”
“หรือว่าพ่อตายไปแล้ว?”
ดวงตาของหลงเฉินเอ่อคลอ ภาพชีวิตในวัยเด็กที่อยู่กับพ่อในชนบทผุดขึ้นมาในหัว แม้ตอนนั้นจะยากจน แต่ตอนนี้กลับเป็นภาพที่งดงามที่สุดในความทรงจำของเขา
เดิมทีหลงเฉินตั้งใจว่าจะกลับชนบทช่วงหยุดวันชาติ แต่พ่อไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว ไม่รู้หายไปไหนโดยสิ้นเชิง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่
“พ่อครับ พ่อเป็นใครกันแน่? ตอนนี้พ่อยังมีชีวิตอยู่ไหม? ทำไมไม่มาหาผม? พ่อลืมไปแล้วเหรอว่ายังมีลูกชายคนนี้อยู่ หรือว่าพ่อตายไปแล้วจริง ๆ?”
ความเศร้าโศกถาโถมเข้าสู่ใจหลงเฉิน น้ำตาไหลลงมาโดยไม่มีสาเหตุ
ในเวลานั้นเอง เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นข้างตัวหลงเฉิน “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หลงเฉินหันไปมอง ก็พบว่าเป็นถังเซียวเซียว ดาวประจำโรงเรียนของห้องเขา
หลงเฉินรีบปาดน้ำตา แล้วถามเสียงห้วนว่า “เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“ถามอะไรไร้สาระ ฉันกำลังจะไปเข้าเรียน” ถังเซียวเซียวเหลือบมองหลงเฉินอย่างไม่พอใจ ทั้งคู่เรียนห้องเดียวกัน เจอกันระหว่างทางก็เป็นเรื่องปกติ