“ดีมาก ถามหามาตั้งสิบกว่าห้องเรียน ในที่สุดก็เจอหมอนี่สักที”
พูดจบ ชายหนุ่มทั้งสองก็เดินเข้ามาโดยไม่สนใจว่าอาจารย์กำลังสอนอยู่
“นี่ พวกคุณทำอะไรกัน?” อาจารย์สาวที่กำลังสอนอยู่ถามอย่างโมโห
ชายหนุ่มคนหนึ่งหยิบบัตรประจำตัวออกมาแล้วพูดว่า “ขอโทษครับอาจารย์ ขอรบกวนสักครู่ พวกเราเป็นคนของสมาคมเชียงเหนียว มีเรื่องต้องตามหาคนในห้องของอาจารย์ จัดการเสร็จแล้วจะไปทันทีครับ”
เดิมทีอาจารย์สาวตั้งใจจะโวยวาย แต่พอได้ยินชื่อสมาคมเชียงเหนียวก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก สี่ราชันแห่งมหาวิทยาลัยเทียนไห่ แม้แต่อธิการบดียังจัดการไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับอาจารย์อย่างพวกเธอ
ขณะนั้นหลงเฉินรู้สึกโกรธอยู่ในใจ แถมยังรู้สึกขบขันอีกด้วย ทำตัวเหมือนตำรวจไม่มีผิด พอหยิบบัตรประจำตัวออกมา ทุกคนก็ต้องให้ความร่วมมือ แม้แต่อาจารย์พอได้ยินชื่อสมาคมเชียงเหนียวก็ยังไม่กล้าปริปาก หลงเฉินอยากไปเจอกับสี่ราชันที่ว่านั่นให้รู้แล้วรู้รอดจริง ๆ
ชายหนุ่มทั้งสองชูรูปภาพขึ้นแล้วพูดว่า “คนในรูป กรุณาลุกขึ้นเดี๋ยวนี้”
ทุกคนหันไปมองหลงเฉิน ในใจต่างตกตะลึง หลงเฉินถึงกับไปมีเรื่องกับสมาคมเชียงเหนียว คราวนี้เขาซวยแน่ คงเรียนมหาวิทยาลัยต่อไม่ไหวแล้ว
หลงเฉินลุกขึ้นยืนแล้วถามว่า “มาหาฉันทำไม?”
ชายหนุ่มคนหนึ่งถามว่า “เมื่อเช้านี้ นายเป็นคนซ้อมสมาชิกสมาคมเชียงเหนียวของเราคนหนึ่งใช่ไหม เขาชื่อหูจินหรง”