“ถ้าให้ลุงสามของพวกเราสู้กับเขา จะสู้ไม่ไหวหรือ?” หลี่ชิงเอ๋อร์ถามอีกครั้ง
“จูจิ่นชูคนนั้น ตอนหนุ่ม ๆ ติดตามยอดฝีมือคนหนึ่งเดินทางไปทั่ว เขาเรียนรู้วิชามาไม่น้อยจากยอดฝีมือคนนั้น ส่วนลุงสามของเจ้า ตอนหนุ่ม ๆ ก็แค่เรียนวิทยายุทธ์ตามสำนักมวยอยู่บ้างเท่านั้น ถ้าวัดกันที่ฝีมือ ย่อมสู้จูจิ่นชูไม่ได้แน่ อีกอย่างลุงสามของเจ้าก็อายุเกือบหกสิบแล้ว ไม่ใช่คู่มือของเขาหรอก”
หลงเฉินเหลือบมองจูจิ่นชู มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ฝีมือยังไม่ถึงขั้นยอดฝีมือชั้นหนึ่งด้วยซ้ำ แต่กลับกล้าวางท่าหยิ่งผยองถึงเพียงนี้
หลี่ชิงเอ๋อร์พูดอย่างโกรธเคืองว่า “จูจิ่นชูไร้ยางอายเกินไปแล้ว ทั้งที่รู้ว่าลุงสามของพวกเราไม่ใช่คู่มือของเขา ยังจงใจเลือกเวลานี้มาท้าประลอง เห็นชัด ๆ ว่าตั้งใจหาเรื่อง”
“ก็ใช่น่ะสิ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ถ้าตระกูลหลี่ของเราไม่ได้ด้อยกว่าพวกเขาในด้านวิทยายุทธ์ ตระกูลจูจะมีสิทธิ์อะไรมาแข่งขันกับเรา?”
จูจิ่นชูกวาดตามองทุกคนแล้วแค่นเสียงว่า “ฉันจะไปรอที่หน้าประตู หวังว่าพวกนายจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง ถึงกับไม่กล้ารับคำท้าเลยหรือ?” พูดจบ จูจิ่นชูก็เดินออกไปยืนรออยู่บนลานด้านนอก