“ยังต้องถามอีกหรือ นายกินข้าวของตระกูลหลี่มาตั้งสิบปี นี่ก็เป็นสิ่งที่นายสมควรทำ” ขณะนั้น ผู้เฒ่าใหญ่ก็เดินเข้ามา
หลงเฉินมองผู้เฒ่าใหญ่ตระกูลหลี่ด้วยสายตาเย็นชา เป็นอย่างที่คิด ตระกูลหลี่ไม่เคยมองเขาเป็นพวกเดียวกันเลย
หลงเฉินนึกว่าหลังจากเผยพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์ออกมาแล้ว ตระกูลหลี่จะมองเขาเป็นพวกเดียวกันเสียอีก ไม่คิดว่าตอนนี้ถึงกับอยากให้เขาขึ้นไปตาย
ขณะนั้น พ่อตาของหลงเฉินตะโกนว่า “หลงเฉิน อย่าขึ้นไป”
“หลี่ว่านโจว แกมันลูกอกตัญญู หรือจำเป็นต้องให้พี่สามของแกขึ้นไปจริง ๆ?” ผู้เฒ่าใหญ่ตระกูลหลี่ด่าทันทีด้วยความโกรธ
“พ่อครับ พ่อไม่เห็นแววโหดเหี้ยมในดวงตาของจูจิ่นชูหรือครับ ถ้าหลงเฉินขึ้นไป เขาต้องทำให้หลงเฉินพิการแน่”
“บังอาจ! ใครให้แกกล้าพูดกับผู้เฒ่าใหญ่แบบนี้?” หลี่ว่านเป่าตวาดอย่างเกรี้ยวกราดทันที
พี่รองของตระกูลหลี่พูดขึ้นด้วยว่า “น้องห้า ปล่อยให้หลงเฉินขึ้นไปเถอะ ยังไงเขาก็ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกับเราอยู่แล้ว แย่ที่สุดก็แค่หาลูกเขยที่มีพรสวรรค์ด้านการฝึกยุทธ์มาใหม่ ด้วยรูปโฉมของชิงเอ๋อร์ลูกสาวนาย จะหายอดฝีมือฝึกยุทธ์ที่เก่งกว่าเขาสักคนคงไม่ยากหรอกใช่ไหม? ถ้าไม่ได้จริง ๆ ฉันช่วยแนะนำให้ก็ได้”