ทุกคนหันไปมองทางต้นเสียงทันที และต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าคนที่พูดคือหลงเฉิน
“หลงเฉิน นายจะทำอะไร” หลี่ว่านโจวมองหลงเฉินอย่างไม่เข้าใจ
จูยวนไท่หันกลับมามองหลงเฉิน ก่อนยิ้มเยาะแล้วพูดว่า “ไง อยากประมือกับฉันหรือ”
“ใช่ ฉันอยากลองดู” หลงเฉินเดินเข้าไปด้วยสีหน้าเย็นชา
ดวงตาจูยวนไท่ฉายแววดูแคลน ก่อนจะเหวี่ยงหมัดเข้าใส่หลงเฉินอย่างแรง
วินาทีถัดมา หลงเฉินก็ยกขาเตะเข้าที่คางของจูยวนไท่เต็มแรง จูยวนไท่ตั้งตัวไม่ทัน ร่างหมุนคว้างกลางอากาศสองรอบ ก่อนจะร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง
หลังตกถึงพื้น จูยวนไท่รู้สึกเหมือนฟ้าดินหมุนคว้าง กว่าจะได้สติก็ผ่านไปพักใหญ่
เวลานี้ ทุกคนในโถงใหญ่ของตระกูลหลี่ต่างเผยสีหน้าเหลือเชื่อ
“นี่มันเรื่องอะไรกัน”
“เขารู้วิชายุทธ์ได้ยังไง”
“แถมยังเอาชนะจูยวนไท่ได้ในกระบวนท่าเดียวอีก”
ทุกคนต่างตกตะลึง
แม้แต่พ่อตาของหลงเฉินก็ยังยืนอึ้ง
หลี่ชิงเอ๋อร์ตอนนี้อ้าปากค้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ราวกับกำลังถามว่าเขาไปฝึกวิชายุทธ์มาตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมยังมีฝีมือเหนือกว่าจูยวนไท่อีก แบบนี้ก็หมายความว่าหลี่เจี้ยนผิงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาน่ะสิ