พี่หูชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเบ้ปากพูดว่า “นายยังรู้จักอูเทียนเห่าอีกเหรอ น่าเสียดาย ต่อให้เป็นเขาก็ยังไม่มีค่าอะไรในสายตาฉัน ฉันจะนับถึงสาม ถ้ายังไม่ไสหัวไป อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
หลี่ชิงเอ๋อร์มองหลงเฉินอย่างกระวนกระวาย น้ำตาไหลพราก ราวกับกลัวว่าหลงเฉินจะทอดทิ้งเธอแล้วเดินจากไปด้วย
“ขอโทษด้วย หลี่ชิงเอ๋อร์เป็นภรรยาของผม” หลงเฉินกล่าว
“โอ้โห น่าสนใจนี่ ดูท่านายตั้งใจจะเป็นปรปักษ์กับฉันให้ได้สินะ”
หลงเฉินเบ้ปากอย่างดูแคลน แล้วเดินเข้าไปหาพี่หู
ทันใดนั้น หลงเฉินก็ลงมือฉับพลัน เอื้อมมือไปคว้าจุดต่ำของพี่หู
“อ๊าก!” พี่หูร้องโหยหวน
หลงเฉินกำสิ่งนั้นของพี่หูไว้แน่น จนพี่หูเจ็บปวดบิดตัวงอ
หลี่ชิงเอ๋อร์หวาดกลัวจนถอยไปหลบอยู่ด้านข้าง
“พี่หูงั้นเหรอ ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันจะทำให้นายกลายเป็นเสือตอน” พูดจบ หลงเฉินก็บิดมืออย่างแรง กระชากก้อนเนื้อเปื้อนเลือดออกมา
พี่หูหมดสติไปในทันที
หลี่ชิงเอ๋อร์เองก็กรีดร้องด้วยความตกใจ
ตอนนั้นเอง คนที่อยู่ด้านนอกห้องก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติในที่สุด
“พี่หู!”
“พี่หู!”
“เกิดอะไรขึ้น?”