ท่านผู้เฒ่าสูงสุดแห่งตระกูลหลี่มีบุตรชายทั้งหมดแปดคน และบุตรสาวสามคน พ่อตาของหลงเฉินเป็นบุตรลำดับที่ห้า
“ลุงห้า มาแล้วหรือครับ!” พอมาถึงหน้าประตูใหญ่ของตระกูลหลี่ คนรุ่นเยาว์หลายคนก็รีบเอ่ยทักทาย
“ชิงเอ๋อร์ วันนี้แต่งตัวสวยจังเลยนะ” ชายหนุ่มอายุสิบแปดสิบเก้าหลายคนมองหลี่ชิงเอ๋อร์พลางเอ่ย พวกเขาล้วนเป็นลูกหลานของตระกูลหลี่ และเป็นลูกพี่ลูกน้องกับหลี่ชิงเอ๋อร์
หลี่ชิงเอ๋อร์ยิ้มบาง ๆ
ตอนนั้นเอง ลูกหลานตระกูลหลี่กลุ่มนั้นเห็นหลงเฉิน บ้างก็เบ้ปาก ไม่มีใครทักทายเขาอย่างเห็นได้ชัดว่าดูแคลน
หลงเฉินเห็นท่าทีดูแคลนของคนเหล่านั้น แต่ไม่ได้ใส่ใจ เพราะคนพวกนั้นไม่มีสิทธิ์มาดูแคลนเขา
ก็เหมือนมีคนดูถูกหม่าอวิ๋น แล้วหม่าอวิ๋นจะไปสนใจคนพวกนั้นหรือ
“ไม่รู้จักเจียมตัวเลยจริง ๆ ไม่รู้ว่าหน้าหนาได้ยังไง ยังอยู่บ้านลุงห้าไม่ยอมไปไหนอีก”
“นั่นสิ ถ้าเป็นฉัน ป่านนี้คงไสหัวกลับชนบทไปแล้ว”
“ฉันว่าเขาคงหมายตาทรัพย์สินของลุงห้าอยู่แน่ ๆ”
หลังหลงเฉินเดินผ่านประตูใหญ่ไป เสียงกระซิบกระซาบของลูกหลานตระกูลหลี่หลายคนก็ดังตามมาจากด้านหลัง พวกเขาคิดว่าหลงเฉินไม่ได้ยิน แต่น่าเสียดายที่ทุกคำล้วนเข้าหูหลงเฉินครบถ้วน