ตอนนั้นเอง ชายกล้ามโตที่ชื่อไช่ต้าไห่ก็เดินเข้ามา
“เกิดอะไรขึ้น ยังไม่ไปทักทายพี่หูอีกเหรอ” ไช่ต้าไห่ดุ
“พี่ไห่ รอสักครู่นะครับ ผมจะลองเกลี้ยกล่อมเพื่อนอีกครั้ง” หวังเฮ่ารีบพูด
“รีบหน่อย” พูดจบ ไช่ต้าไห่ก็เดินกลับไปปรนนิบัติพี่หู
พี่หูนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้น ท่าทางสบายอกสบายใจ
“ต้าไห่ สาวสวยคนนี้ไม่เลวนี่” พี่หูมองหลี่ชิงเอ๋อร์พลางยิ้ม
“พี่หูถูกใจก็ดีแล้วครับ”
“ฮ่า ๆ ๆ สาวสวยขนาดนี้ ถ้าฉันไม่ถูกใจก็คงแปลกแล้ว แต่ยังบริสุทธิ์จริงเหรอ” พี่หูทำท่าไม่ค่อยเชื่อ ผู้หญิงสวยขนาดนี้ ปกติคงคบใครตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว
ไช่ต้าไห่ยิ้มพลางพูดว่า “เกือบสิบในสิบส่วนยังบริสุทธิ์อยู่ครับ”
พี่หูถูมือทั้งสองข้างอย่างตื่นเต้นทันที ท่าทางกระเหี้ยนกระหือรือเต็มที
หลงเฉินนั่งอยู่ตรงมุมห้อง แต่น่าเสียดาย ไม่มีใครเหลือบมองเขาแม้แต่คนเดียว ราวกับเห็นเขาเป็นอากาศ
หลงเฉินมองทุกอย่างอยู่ในสายตา
แต่หลงเฉินไม่ได้ลงมือทำอะไร เขาอยากดูว่าพวกนั้นคิดจะทำอะไรกันแน่
ตอนนั้นเอง หวังเฮ่าเดินเข้ามาพูดอย่างรู้สึกผิดว่า “พี่หูครับ เพื่อนผมไม่ยอมครับ”