[0] หลงเฉินถึงได้ออกจากบ้านของถูฟางจื้อ
[1] หลังหลงเฉินจากไป ถูฟางจื้อก็พูดกับหลานสาวว่า “เหวินจิ้น ตั้งแต่นี้ไป เป้าหมายสำคัญที่สุดของเธอไม่ใช่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว”
[2] “คุณปู่ ถ้าไม่ใช่การสอบเข้ามหาวิทยาลัย แล้วคืออะไรคะ”
[3] “จะอะไรเสียอีก ก็หลงเฉินผู้อาวุโสน่ะสิ ไม่ว่าจะไปเป็นคนรักหรือเมียน้อยของเขา ภารกิจนี้ก็ต้องทำให้สำเร็จ”
[4] “คุณปู่บ้าไปแล้ว!”
[5] “เธอนั่นแหละที่บ้า มองไม่ออกหรือว่าหลงเฉินคนนี้ยอดเยี่ยมแค่ไหน? ไม่มีใครรู้ว่าพลังฝีมือของเขาแข็งแกร่งเพียงใด อีกทั้งเธอก็รู้ดีว่าฝีมือการแพทย์ของเขาเก่งกาจขนาดไหน ส่วนจะเป็นภรรยาของเขาน่ะอย่าเพิ่งคิดเลย เป้าหมายของเราคือได้เป็นคนรักหรือเมียน้อยของเขาก็พอแล้ว” ถูฟางจื้อพูดอย่างคลุ้มคลั่ง
[6] “คุณปู่ ทำไมคุณปู่เป็นแบบนี้!” ถูเหวินจิ้นหน้าแดงแล้ววิ่งหนีไป
[7] ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด ภายในใจของถูเหวินจิ้นกลับไม่ได้ต่อต้านคำพูดของคุณปู่เลย ก่อนหน้านี้ตอนคุณปู่บอกให้เธอติดต่อกับต้วยเฟิงให้มากขึ้น เธอกลับรู้สึกต่อต้านอย่างเต็มที่ แต่ครั้งนี้เมื่อคุณปู่บอกให้เธอเข้าหาหลงเฉิน นอกจากจะรู้สึกเขินอายอยู่บ้างแล้ว เธอกลับไม่มีความคิดต่อต้านแม้แต่น้อย
[8] หลงเฉินเดินเล่นอยู่บนถนนสายหนึ่ง
[9] เพราะยังไม่ดึก เขาจึงไม่รีบร้อนกลับ ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ออกมาเดินเล่นบนถนนยามค่ำคืนแบบนี้มานานแล้ว