“ลุงถู ไม่ต้องพูด วันนี้เป็นเรื่องระหว่างผมกับเขา เขามายั่วโมโหผม” ต้วยเฟิงพูดด้วยความโกรธเกรี้ยว
หลงเฉินยิ้มบาง ๆ แล้วยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว “นายถามว่าผมมีคุณงามความดีหรือความสามารถอะไร ดี ตอนนี้ผมจะตอบคำถามนี้ให้ ผมใช้นิ้วเดียวก็หยุดเรื่องแบบนี้ไม่ให้เกิดขึ้นได้”
“นาย!” ต้วยเฟิงเห็นหลงเฉินยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้วก็โกรธจัดทันที
“อย่าหาว่าผมรังแกนาย ตอนนี้ผมจะใช้แค่นิ้วเดียว ถ้านายเอาชนะผมได้ ผมก็จะไม่ขัดขวางนายกับถูเหวินจิ้น แต่ถ้านายยังเอาชนะนิ้วเดียวของผมไม่ได้ ก็ขอโทษด้วย ผมคิดว่านายไม่เหมาะกับเธอ” หลงเฉินพูดอย่างจริงจัง
“หลงเฉิน นายไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม? นิ้วเดียวเนี่ยนะ?” ตอนนี้แม้แต่ถูฟางจื้อก็ยังสงสัยว่าหลงเฉินเสียสติไปแล้วหรือเปล่า
“ใช่ แค่นิ้วเดียว มากกว่านี้ผมก็ไม่ใช้ จะได้ไม่ถูกหาว่ารังแกเขา”
ตอนนี้ถูฟางจื้อกับถูเหวินจิ้นรู้สึกว่าคำพูดของหลงเฉินชวนขำอยู่บ้าง ราวกับตั้งใจเล่าเรื่องตลกด้วยสีหน้าจริงจัง
“บ้าเอ๊ย วันนี้ถ้าฉันไม่ตัดมือข้างนี้ของนาย ฉันยอมเปลี่ยนไปใช้แซ่เดียวกับนาย!” พูดจบต้วยเฟิงก็ฟาดฝ่ามือเข้าใส่หลงเฉินทันที