ขณะนี้ หลงเฉินกำลังรับประทานอาหารเช้าอยู่
วันนี้ไม่ต้องไปเรียน หลงเฉินจึงตั้งใจว่ากินอาหารเช้าเสร็จแล้วจะไปศูนย์ดิจิทัลเพื่อซื้อโน้ตบุ๊กสักเครื่อง
คอมพิวเตอร์ในห้องเป็นของที่ผู้เช่าคนก่อนทิ้งไว้ เครื่องค้างบ่อย แถมยังช้าจนน่าหงุดหงิด ตอนนี้หลงเฉินพอมีเงินติดตัวอยู่บ้างแล้ว จึงเตรียมเปลี่ยนเป็นโน้ตบุ๊กที่ดีกว่าสักเครื่อง
“เอี๊ยด!” ทันใดนั้นก็มีเสียงเบรกกะทันหันดังมาจากหน้าประตู รถหรูคันหนึ่งจอดลงตรงหน้าบ้านของหลงเฉิน
จากนั้นชายวัยประมาณหกสิบปีก็รีบร้อนกระโดดลงจากรถ
“ตุบ!” พอเข้ามาในบ้าน ชายคนนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง คุกเข่าลงตรงหน้าหลงเฉินทันที
“คุณชายหลงเฉิน ได้โปรดไว้ชีวิตตระกูลเว่ยของพวกเราด้วย” ชายคนนั้นโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง เขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเว่ยเทียน ผู้กุมอำนาจตระกูลเว่ยแห่งเมืองเทียนไห่ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเขายังส่งคนไปจับหลงเฉินที่มหาวิทยาลัยเทียนไห่ หมายจะให้หลงเฉินติดคุกตลอดชีวิต แต่ตอนนี้กลับร้อนรนจนแทบคลานมาขอขมา
ทว่าหลงเฉินกลับทำราวกับมองไม่เห็น ยังคงกินอาหารเช้าต่อไป