“ก็ได้” ชายชราจำต้องพยักหน้า
“จริงสิ ท่านทายาท ตอนนี้ท่านไปเป็นสามีเด็กเลี้ยงอยู่ที่ไหน?” ท่านเชิงนึกเรื่องนี้ขึ้นได้ จึงรีบถาม
หลงเฉินนึกถึงตระกูลหลี่แล้วหัวเราะเบา ๆ ตอนนั้นพวกเขาดูแคลนเขาว่าเป็นคนบ้านนอก หากตอนนี้รู้ตัวตนที่แท้จริงของเขาเข้า คงต้องเสียใจแน่ แต่ตัวตนที่แท้จริงของหลงเฉินยังเปิดเผยให้ใครรู้ไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่มีทางที่พวกเขาจะได้เสียใจ
“ตระกูลหลี่แห่งเมืองเทียนไห่” หลงเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ตระกูลหลี่? นั่นเป็นแค่ตระกูลเล็ก ๆ ชั้นสามไม่ใช่หรือ?” ท่านเชิงขมวดคิ้ว
“ถึงจะเป็นแค่ตระกูลเล็ก ๆ ชั้นสาม แต่พวกเขาก็ดูแคลนผม สิบปีที่ผมเป็นสามีเด็กเลี้ยงอยู่ในตระกูลหลี่ เรียกได้ว่าถูกเหยียดหยามจนสิ้น”
ท่านเชิงกล่าวอย่างเดือดดาลว่า “เสือตกที่ราบถูกสุนัขรังแกจริง ๆ โทษข้าผู้เฒ่าที่ไม่พบตัวท่านทายาทให้เร็วกว่านี้ ไม่อย่างนั้นท่านทายาทคงไม่ต้องทนทุกข์ถึงเพียงนี้” ท่านเชิงเช็ดน้ำตาด้วยความปวดใจ สมัยเด็กที่อยู่ในสำนักมังกรเทพเจ้า เด็กคนนี้ได้รับการเลี้ยงดูราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าของเจ้าสำนักเฒ่า แต่ตอนนี้กลับต้องระหกระเหินอยู่ในหมู่ชาวบ้าน ถูกกลั่นแกล้งสารพัด จะไม่ให้ชายชราปวดใจได้อย่างไร
“ท่านทายาท ตระกูลหลี่รังแกท่านถึงเพียงนี้ จะให้ข้ากำจัดพวกเขาเสียเลยไหม?”
“อย่าเลย ต่อให้ตระกูลหลี่รังแกผมแค่ไหน อย่างน้อยพวกเขาก็เลี้ยงดูผมมาตั้งสิบปี อีกอย่าง พ่อตาก็ดีกับผมมาก เพียงแต่พ่อตาเดินทางไปทำงานต่างถิ่นอยู่เป็นประจำ จึงไม่มีเวลาดูแลผมเท่านั้น”