ใต้โถงใหญ่ หลี่เจี้ยนผิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วด่าเบา ๆ ว่า “ไอ้โง่นี่ คุณปู่ให้เงินห้าสิบหยวนก็ดีแค่ไหนแล้ว”
“ใช่ ถ้าเป็นฉันนะ อย่างมากก็ให้แค่ห้าหมา ไม่ให้มากกว่านี้หรอก”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
หลงเฉินมองธนบัตรห้าสิบหยวนที่ยื่นมาให้ คิ้วขมวดเล็กน้อย แต่เพียงยกมุมปากขึ้น เขาจะก่อเรื่องใหญ่โตเพราะเงินห้าสิบหยวนได้อย่างไร อีกอย่าง ที่เขามาร่วมอวยพรวันเกิดครั้งนี้ก็เพราะเห็นแก่หน้าพ่อตา ไม่ได้มาเพื่อรับอั่งเปาเลยสักนิด
หลงเฉินไม่ได้คิดมาก เขาเก็บเงินห้าสิบหยวนไว้
ตอนนั้นเอง หลี่ว่านโจวทนไม่ไหว เอ่ยด้วยความไม่พอใจว่า “พ่อ แบบนี้พ่อทำเกินไปหรือเปล่า อย่างไรหลงเฉินก็เป็นสามีที่แต่งเข้าบ้านของผมนะ เข้ามาอยู่ตระกูลหลี่ของเราตั้งสิบปีแล้ว พ่อให้เงินเขาแค่ห้าสิบหยวนเพื่อไล่ให้พ้น ๆ แต่หยางเสี่ยวหมิงที่เพิ่งเข้ามาเป็นสามีแต่งเข้าบ้านเราในปีนี้ พ่อเพิ่งให้เขาไปตั้งห้าแสนหยวน”
คุณปู่แค่นเสียงเย็นชา “สามีแต่งเข้าบ้านไร้ค่าของเจ้าคนนั้นคู่ควรกับเงินเท่านั้นหรือไง หยางเสี่ยวหมิงเขากลับมาจากเรียนเมืองนอก ส่วนสามีเด็กเลี้ยงไร้ค่าของเจ้าน่ะ มีค่าแค่ห้าสิบหยวน”