เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เพียงพริบตาเดียวก็ถึงช่วงบ่าย
“ไปกันเถอะ ไปที่สนามกีฬา” หลงเฉินลุกขึ้นยืน
“นายจะไปจริงๆ เหรอ?” หลินหัวซานถาม
“หึ ทำไมจะไม่ไปล่ะ หรือว่านายอยากให้อูรุ่ยหยางคิดว่าฉันกลัวเขา?” หลงเฉินเบ้ปาก ก่อนเดินออกจากห้องเรียนมุ่งหน้าไปยังสนามกีฬา
ขณะนี้ ที่สนามกีฬาของมหาวิทยาลัยเทียนไห่ อัฒจันทร์ทั้งสองฝั่งมีนักศึกษานั่งกันอยู่เต็มไปหมด แม้แต่เหล่าอาจารย์ก็ยังมาดูหลายคน
“ฉันว่าไอ้โง่นั่นต้องไม่มาหรอก”
“พวกเรานี่ก็โง่จริงๆ ที่มานั่งรอมันอยู่ที่นี่”
เมื่อเห็นว่าหลงเฉินยังไม่ปรากฏตัวสักที ผู้ชมบนอัฒจันทร์ก็พากันวิพากษ์วิจารณ์
กลางสนามกีฬา อูรุ่ยหยางมาถึงก่อนแล้ว
ผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปเขา
อูรุ่ยหยางโบกมือทักทายนักศึกษารอบๆ
นักศึกษาหญิงหลายคนยังเดินเข้าไปขอลายเซ็นและถ่ายรูปคู่กับเขา
ในตอนนั้นเอง เสียงอึกทึกก็ดังขึ้นจากอัฒจันทร์ที่กำลังคึกคัก
“หลงเฉินมาแล้ว”
ทุกคนจึงค่อยๆ เงียบลง แล้วหันไปมองทางเข้าสนามกีฬา
เป็นหลงเฉินที่เดินเข้ามาจริงๆ รูปลักษณ์ของเขาเคยมีคนเปิดเผยบนเว็บมหาลัยไปก่อนแล้ว ทุกคนจึงจำเขาได้ตั้งแต่แรกเห็น