“ฮึ” หลงเฉินกวาดตามองผู้คนบนอัฒจันทร์ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป สำหรับเขาแล้ว นี่ก็แค่ขยับร่างกายเท่านั้น ฝีมือระดับนี้ยังไม่พอให้เขาอุดช่องฟันด้วยซ้ำ คนที่มาดูวันนี้สิบคนมีถึงแปดเก้าคนเป็นผู้เลื่อมใสในตัวอูรุ่ยหยาง ไม่รู้ว่าพวกเขาเห็นอูรุ่ยหยางนอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้นแล้วจะรู้สึกอย่างไร
“เฉินเฉิน รอผมด้วย” จางเชียนเจียตะโกนเรียกเสียงดัง
คนที่ยืนมุงดูเห็นจางเชียนเจียวิ่งตามหลงเฉินไป แถมยังเรียกเขาว่าเฉินเฉินต่อหน้าคนอื่น ต่างก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก ถึงกับมีผู้ชายบางคนแอบด่าจางเชียนเจียว่าเป็นนังแพศยา
“เสี่ยวฮวาฮวา ไม่คิดว่าเธอจะว่างขนาดนี้ ถึงกับมาดูการประลองที่น่าเบื่อแบบนี้” หลงเฉินพูดพลางหัวเราะ
“เปล่าสักหน่อย ฉันมาเชียร์คุณต่างหาก” จางเชียนเจียพูดหน้าแดง
เวลานี้ หลี่ชิงเอ๋อร์บนอัฒจันทร์หน้าคล้ำเขียว เธอเห็นหลงเฉินกับจางเชียนเจียพูดคุยหัวเราะกันขณะเดินออกจากสนามกีฬา ในใจรู้สึกบอกไม่ถูก
“เฉินเฉิน ไม่คิดว่าฝีมือของคุณจะเก่งขนาดนี้ แต่ฉันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว พ่อคุณเก่งขนาดนั้น ลูกชายอย่างคุณจะอ่อนด้อยได้ยังไง” จางเชียนเจียพูดด้วยสีหน้าเลื่อมใสเต็มที่