หลงเฉินขมวดคิ้วแน่น ไม่คิดเลยว่าบนโลกนี้จะมีสถานที่แห่งหนึ่งชื่อว่าโลกคุนหลุนอยู่ด้วย
และตัวเขาเองก็เป็นทายาทของสำนักเล็ก ๆ ในโลกคุนหลุน
“ใครเป็นคนทำลายสำนักมังกรเทพเจ้า?” หลงเฉินถาม
“บ่าวชราไม่ทราบ หากตอนนั้นบ่าวชราไม่ได้ออกจากสำนักไปก่อน เกรงว่าคงถูกทำลายไปพร้อมกับสำนักนานแล้ว”
หลงเฉินนึกย้อนไปถึงตอนเด็ก บิดาของเขามักดื่มเหล้าเพื่อดับทุกข์ ทุกครั้งที่นึกถึงมารดาก็ร้องไห้จนแทบขาดใจ ความเกลียดชังพลุ่งขึ้นในใจ มารดาของเขาคงจากไปพร้อมกับการถูกทำลายของสำนักมังกรเทพเจ้า บิดาถึงได้…
“ผมจะแก้แค้นให้ได้” หลงเฉินกัดฟันกล่าว
“นายน้อย การที่บ่าวชราตามหาท่านพบเดิมทีก็เป็นเรื่องดี แต่เรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายให้คนนอกรู้เด็ดขาดนะขอรับ”
“ทำไม?” หลงเฉินถามอย่างไม่เข้าใจ
“นายน้อยลืมแล้วหรือว่า แม้บิดาของท่านจะหลบซ่อนอยู่ในชนบทมานานขนาดนี้ ก็ยังมีคนตามฆ่า โชคดีที่ตอนนั้นบิดาของท่านส่งท่านไปเป็นลูกเขยอยู่บ้านคนอื่น มิฉะนั้นเกรงว่าท่านคงถูกตามล้างตามเช็ดจนหมดสิ้นไปแล้ว”
หลงเฉินกำหมัดแน่น ที่แท้บิดาส่งเขาไปให้คนอื่นก็เพื่อปกป้องเขา เขากลับเข้าใจว่าบิดาขายเขาแลกเงินหนึ่งแสนหยวน หลงเฉินน้ำตาคลอเบ้า
“นายน้อย ผู้ที่ทำลายสำนักมังกรเทพเจ้าของเราต้องเป็นสำนักใหญ่สักแห่งในโลกคุนหลุนแน่นอน สำนักใหญ่เหล่านี้แทบทุกแห่งล้วนมีศิษย์สายนอกอยู่ในโลกมนุษย์ ในเมืองใหญ่มีคนที่เรียกกันว่าปรมาจารย์วิทยายุทธ์อยู่ไม่น้อย บางทีอาจเป็นศิษย์สายนอกของสำนักใดสำนักหนึ่งก็ได้ นายน้อยต้องเก็บตัวตนของท่านเป็นความลับ นอกจากบ่าวชราแล้ว ห้ามเปิดเผยให้ใครรู้เด็ดขาด”