หลงเฉินโยนอูเหวินเชียงลงกับพื้น “ต่อไปถ้ายังกล้ามาวางอำนาจต่อหน้าผมอีก เรื่องจะไม่จบง่าย ๆ แบบนี้แน่”
อูเหวินเชียงรีบถุยน้ำลายไม่หยุด ส่วนลูกน้องของเขาก็ตกใจจนขวัญผวา กลัวว่าหลงเฉินจะจับพวกตนไปลองแบบเดียวกัน
หลงเฉินไม่ได้เล่นงานพวกเขาต่อ แล้วเดินออกจากอู่เรือร้างไป
อูเหวินเชียงมองตามทิศทางที่หลงเฉินจากไป แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา ก่อนจะพูดกับตัวเองในใจว่า “ผมไม่ปล่อยแกไว้แน่”
พูดจบ อูเหวินเชียงก็หันไปมองลูกน้อง พร้อมเตือนเสียงเข้มว่า “เรื่องวันนี้ ถ้าพวกแกกล้าแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว ฉันเอาชีวิตพวกแกแน่”
ทุกคนรีบส่ายหน้า ยืนยันว่าจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไปเด็ดขาด
ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป อูเหวินเชียงคงหมดที่ยืนในมหาวิทยาลัยแน่
อูเหวินเชียง หนึ่งในสี่ราชันที่ทำให้อาจารย์และนักศึกษาทั่วทั้งมหาวิทยาลัยได้ยินชื่อแล้วหวาดผวา กลับถูกนักศึกษาคณะแพทย์กดหัวลงไปในถังอุจจาระ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คงไม่อยากนึกเลยว่าจะเป็นอย่างไร
พอดีเป็นเวลาเลิกเรียนตอนเที่ยง หลงเฉินจึงไม่ได้กลับมหาวิทยาลัย
เขากลับไปยังห้องเช่า
เสี่ยวเวยทำอาหารกลางวันเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“ว้าว วันนี้ทำอาหารเยอะขนาดนี้เลยเหรอ หกอย่างกับซุปอีกหนึ่งถ้วย” หลงเฉินมองอาหารเต็มโต๊ะแล้วพูดอย่างดีใจ แต่พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในอู่เรือร้างเมื่อเช้า เขาก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาทันที
ถึงอย่างนั้นหลงเฉินก็ยังกินเข้าไปคำหนึ่ง วินาทีต่อมา รสชาติแสนอร่อยก็พัดพาความรู้สึกขยะแขยงในหัวหายวับไปกับตา หลงเฉินยกนิ้วโป้งให้แล้วพูดว่า “เสี่ยวเวย ฝีมือทำอาหารของเธอดีจริง ๆ”