ไอ้ที่ชื่อหวังเฮ่าลุกขึ้นยืนทันที
“เป็นนายเองนี่! หลงเฉิน”
ชายกล้ามเนื้อถามว่า “เฮ่า นี่ใครวะ”
หวังเฮ่าเบ้ปากพูดว่า “ก็ไอ้สามีเด็กเลี้ยงหน้าด้านไร้ยางอายที่บ้านหลี่ชิงเอ๋อร์คนนั้นไง คนที่ฉันเคยเล่าให้นายฟัง ตอนมัธยมปลายก็เรียนห้องข้าง ๆ พวกเรา”
“โอ้!” ชายกล้ามเนื้อถือขวดเหล้า มองหลงเฉินอย่างเยาะเย้ยแล้วพูดว่า “ที่แท้นายก็คือสามีเด็กเลี้ยงชื่อดังนั่นเอง เฮ่าเล่าเรื่องนายให้ฉันฟังแล้ว”
หลงเฉินมองชายกล้ามเนื้ออย่างเย็นชาแล้วถามว่า “แล้วนายเป็นใคร”
หวังเฮ่าพูดอย่างได้ใจว่า “หลงเฉิน พูดไปนายอาจตกใจตาย เขาคือไช่ต้าไห่ คนสนิทของพี่หูแห่งจินไห่ นายรู้จักพี่หูไหมล่ะ ช่างเถอะ ระดับอย่างนาย ต่อให้บอกไปก็ไม่รู้จักอยู่ดี”
เสียงร้องเพลงพลันหยุดลงทันที
หลี่ชิงเอ๋อร์เห็นหลงเฉินแล้วเดินเข้ามาอย่างโกรธเกรี้ยว ก่อนถามว่า “หลงเฉิน นายมาทำอะไรที่นี่”
หลงเฉินพูดเสียงเย็นว่า “ดึกแล้ว พ่อเธอให้ผมมารับเธอกลับบ้าน”
“ไสหัวไป” หลี่ชิงเอ๋อร์ตวาดใส่หลงเฉินด้วยความรังเกียจ
สีหน้าหลงเฉินเย็นเยียบลงทันที หากไม่เห็นแก่พ่อตา เขาจะไปสนใจหล่อนทำไม เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้หลงเฉินมองออกตั้งนานแล้ว หวังเฮ่ากับชายกล้ามเนื้อเตรียมจะเอาหลี่ชิงเอ๋อร์ไปประเคนให้พี่หูคนนั้น เพื่อเอาใจเขา