“เหล่าถู บ้านมีแขกคนสำคัญหรือ ถึงได้จัดอาหารเสียเต็มโต๊ะ” ต้วยเฟิงเดินเข้ามาในวิลล่า พอเห็นหลงเฉินกำลังกินข้าวอยู่ก็เอ่ยถามทันที
ถูฟางจื้อจำต้องแนะนำว่า “ผู้อาวุโสต้วยเฟิง ขอผมแนะนำให้รู้จักนะครับ เขาชื่อหลง...”
“ไม่ต้องแนะนำ ผมไม่สนใจว่าเขาเป็นใคร วันนี้ผมมาหาเหวินจิ้น” ต้วยเฟิงตัดบทถูฟางจื้อ
หลงเฉินที่กำลังแทะน่องไก่อยู่ พอได้ยินต้วยเฟิงพูดจาหยิ่งผยองเช่นนี้ คิ้วก็เลิกขึ้นเล็กน้อย
ขณะนั้นเอง ถูเหวินจิ้นก็เดินเข้ามา สีหน้าไม่เต็มใจอย่างเห็นได้ชัด
“เหวินจิ้น เร็วเข้า ไปล้างผลไม้สักหน่อยมาให้ผู้อาวุโสต้วยเฟิง” ถูฟางจื้อสั่งหลานสาวทันที
“อ้อ!” ถูเหวินจิ้นเดินไปอย่างไม่เต็มใจนัก เธอไม่ชอบต้วยเฟิงคนนี้เอาเสียเลย ก่อนหน้านี้ครั้งหนึ่งเขาเคยไปหาเธอที่โรงเรียน จนเพื่อนร่วมชั้นยังนึกว่าพ่อของเธอมาหา
ถ้าต้องคบกับต้วยเฟิงขึ้นมาจริง ๆ เธอก็นึกไม่ออกเลยว่าเพื่อนร่วมชั้นจะคิดอย่างไรเมื่อรู้เรื่องเข้า
น่าเสียดายที่คุณปู่บังคับให้เธอต้องติดต่อกับต้วยเฟิงให้มากขึ้น
เวลานี้หลงเฉินก็กินเสร็จแล้ว เขาเดินเข้ามาในห้องรับแขก ถูฟางจื้อรีบเชิญให้หลงเฉินนั่งลงดื่มชาด้วยกัน