เงินจำนวนมากขนาดนี้ แม้แต่ลูกผู้ดีมีตระกูลอย่างหลี่ชิงเอ๋อร์ก็ยังรู้สึกเย้ายวนใจไม่น้อย อีกทั้งคนที่ได้รับเงินมาก ย่อมสะท้อนว่ามีฐานะสูงส่งในสายตาของท่านประมุขผู้เฒ่า และมีสถานะในตระกูลสูงตามไปด้วย
หลี่ชิงเอ๋อร์เองก็ไปพูดคุยกับลูกพี่ลูกน้องหญิงหลายคนในตระกูล
ส่วนหลงเฉินยืนอยู่เพียงลำพัง ไม่มีลูกหลานตระกูลหลี่คนไหนเห็นเขาอยู่ในสายตา ย่อมไม่มีใครคิดจะคุยกับเขา
ไม่นานก็ถึงเวลาสิบโมง
พิธีอวยพรวันเกิดกำลังจะเริ่ม ทุกคนจึงมุ่งหน้าไปยังโถงใหญ่
ขณะนี้ ผู้คนทั้งตระกูลหลี่มารวมตัวกันที่โถงใหญ่แล้ว โดยเฉพาะลูกหลานรุ่นที่สาม ต่างมีสีหน้าตื่นเต้นอย่างยิ่ง ราวกับกำลังเฝ้ารอให้พิธีอวยพรเริ่มขึ้น ทุกคนต่างคาดเดาว่าตนจะได้รับซองอวยพรเท่าไร
หลี่ว่านโจวถามอย่างร้อนใจว่า “ชิงเอ๋อร์ ทำไมไม่เห็นหลงเฉินเลย”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาไปไหน” หลี่ชิงเอ๋อร์ส่งเสียงฮึดฮัด
ขณะนั้นเอง หลงเฉินก็เดินเข้ามาจากประตูโถงใหญ่
เมื่อเห็นหลงเฉินมาแล้ว หลี่ว่านโจวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“หลงเฉิน ในที่สุดนายก็มา อีกเดี๋ยวพิธีอวยพรก็จะเริ่มแล้ว”
หลงเฉินพยักหน้าแล้วตอบว่า “วางใจเถอะ ผมจำได้อยู่แล้ว”