หลี่ชิงเอ๋อร์มองไปที่หลงเฉินด้วยท่าทางตกใจเช่นกัน ไอ้ขยะนี่ จู่ๆ กลับมีกระดูกสันหลังขึ้นมาได้ยังไง?
หลงเฉินสูดจมูกหนึ่งที แล้วรีบกลับเข้าห้องเก็บข้าวของ เดี๋ยววันนี้ก็จะออกไป
ไม่นาน หลงเฉินก็เก็บข้าวของเสร็จ เตรียมตัวจะออกไป
“หลงเฉิน นายพูดจริงเหรอ?” หลี่ชิงเอ๋อร์ถามขึ้น
“คิดว่าฉันพูดเล่นเหรอ?” หลงเฉินพูดเย็นชา
“หลงเฉิน การตัดขาดจากตระกูลหลี่ของเรา ไม่มีผลดีต่อนายแม้แต่น้อย นายต้องเสียใจแน่ๆ” หลี่ชิงเอ๋อร์เอ่ยเสียงเย็น
“ก็เพราะบ้านนายรวย ฉันต้องเสียใจงั้นเหรอ?”
“หลงเฉิน นายอย่าบอกนะว่ากำลังแบล็กเมล์เรา? อย่าเสียแรงเปล่าเลย ฉันไม่มีทางชอบนายแน่ ถึงนายจะมีคำว่าสามีติดอยู่กับชื่อ ฉันก็ไม่เคยเหลียวมองนายสักครั้ง จะไปก็ไปสิ ใครจะแคร์ว่านายอยู่ต่อกัน อย่างน้อยก็ประหยัดข้าวได้บ้าง” หลี่ชิงเอ๋อร์พูดอย่างเย็นชาและเย่อหยิ่ง
แม่ยายก็ตะคอกตามว่า “ไอ้ขยะแบบนี้ พอออกจากบ้านเราไป ก็เตรียมไปขอทานข้างถนนได้เลย มันคือขี้หมาแท้ๆ ใครเห็นก็ไม่อยากเหยียบ”
หลงเฉินโกรธขึ้นมาทันที ถ้าเดินจากไปแบบนี้ มันก็อับอายเกินไป
หลงเฉินจึงพุ่งเข้าใส่หลี่ชิงเอ๋อร์ รวดเร็วจนกระแทกเธอล้มลงกับพื้น แล้วจูบปากเล็กๆ ของหลี่ชิงเอ๋อร์อย่างแรง
“อ๊ะ!” หลี่ชิงเอ๋อร์ตกใจ
ขณะเดียวกัน แม่ยายก็กรีดร้องออกมา รีบวิ่งเข้ามาดึงหลงเฉินออก
แต่ก็ดึงไม่ออก ไม่ว่าจะออกแรงเท่าไหร่ก็ตาม ก็ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย
หลี่ชิงเอ๋อร์พยายามดิ้นรนอย่างสุดแรง แต่ก็หนีปากของหลงเฉินไม่พ้น ได้แต่ปล่อยให้หลงเฉินกัดเล็มปากของเธอไปตามอำเภอใจ
แบบนี้เอง หลี่ชิงเอ๋อร์ก็ถูกหลงเฉินกัดกินอยู่นานห้าหกนาที
ห้าหกนาทีผ่านไป หลงเฉินถึงได้ปล่อยเธอ
“หลี่ชิงเอ๋อร์ ฟังฉันไว้นะ ฉันจูบนาย ไม่ใช่เพราะชอบนาย แต่เป็นเพราะเลี้ยงหมาไว้หลายปี อยากเก็บดอกเบี้ยคืนบ้างเท่านั้นแหละ” หลงเฉินพูดเย้ยหยัน แล้วเดินออกจากโถงใหญ่ของวิลล่าไป
“ไปตายซะ!” หลี่ชิงเอ๋อร์แผดเสียงคำรามด้วยความโกรธ นี่คือจูบแรกของเธอ ถูกแย่งไปแบบนี้
ตอนนี้แม่ยายแทบจะระเบิดความโกรธออกมา เธอเห็นกับตาว่าลูกสาวถูกจูบโดยไม่ได้ยินยอม แต่เธอกลับดึงออกเท่าไหร่ก็ไม่ออก
“หลงเฉิน ไอ้สารเลว ไอ้เนรคุณ คืนความบริสุทธิ์ให้ลูกสาวฉันมา!” แม่ยายตะโกนลั่น
“ฉันถือดาบร้องตะโกนเยาะฟ้า ไม่ว่าจะไปหรืออยู่ก็สมเป็นบุรุษ หัวเราะก้องฟ้าเดินออกจากประตู พวกเราจะเป็นแค่พวกหญ้าแพรกได้อย่างไร ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆ” หลงเฉินถือกระสอบ เดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่ง
หลี่ชิงเอ๋อร์กับแม่ยายโกรธจนร้องไห้ออกมา
หลงเฉินเดินอยู่บนถนนอย่างไร้จุดหมาย ดูเหมือนคนไร้บ้าน
บ้านที่หมู่บ้าน ไม่ได้กลับมา 10 ปีแล้ว ไม่ใช่ว่าหลงเฉินไม่ยอมกลับ แต่พ่อตาแม่ยายไม่ให้เขากลับ ตัวเองก็ไม่รู้ว่าพ่อขี้เมาที่หมู่บ้านช่วง 10 ปีที่ผ่านมาเป็นอย่างไรบ้าง ตอนอยู่หมู่บ้าน หลงเฉินโตมากับครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว พึ่งพากันกับพ่อ แต่น่าเสียดายที่พ่อติดเหล้าหนักมาก ชีวิตพังไม่เป็นท่า สุดท้ายยังเอาตัวเขาไปขายเป็นลูกเขยบ้านอื่นด้วยเงิน 100,000 หยวนอีก
หลงเฉินเลิกคิดเรื่องนั้น นั่งรถเมล์ เตรียมไปหาเช่าห้องแถวๆ มหาวิทยาลัยเพื่ออยู่ ต่อไปนี้เขาจะต้องใช้ชีวิตคนเดียวแล้ว
หลงเฉินเพิ่งขึ้นรถเมล์ ก็มีโทรศัพท์จากเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยดังขึ้น: “หลงเฉิน นายมีเรื่องแล้ว”
“หมายความว่ายังไง?” หลงเฉินขมวดคิ้ว คนที่โทรมาก็คือหลินหัวซาน เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของเขา
“จดหมายรักไง เมื่อวานนายไม่เขียนจดหมายรักให้ถังเซียวเซียว ดาวมหาวิทยาลัยของชั้นเรียนเราเหรอ ถังเซียวเซียวเห็นจดหมายรักของนายแล้วโกรธมาก เธอบอกว่าเธอแค่เห็นก็คลื่นไส้จะอาเจียน”
หลงเฉินโกรธขึ้นมา เขาเขียนจดหมายรักตอนไหนกัน แน่นอนว่าต้องเป็นพวกผู้ชายในห้องที่ชอบแกล้งหลงเฉินอยู่เรื่อย วางแผนกลั่นแกล้งเขาอีก
แต่หลงเฉินไม่คิดจะปฏิเสธด้วยซ้ำ จะเป็นยังไงก็ช่าง ไม่ว่าจะเป็นหรือไม่เป็น ด้วยความสามารถของเขาในตอนนี้ ต่อให้เป็นถังเซียวเซียวก็ยังกล้าพอที่จะคว้า
“หลงเฉินเอ๊ย ในฐานะเพื่อน ฉันไม่ได้กดนายลงนะ แต่นายไม่ควรไปคิดถึงดาวมหาวิทยาลัยอย่างถังเซียวเซียวหรอก ต่อให้คู่หมั้นของตัวเองยังไม่ชอบนาย แล้วเธอจะไปมองนายได้ยังไง เอาล่ะ พูดมากเดี๋ยวไม่ดีเอง นายช่วยตัวเองแล้วกัน”
“หึ” หลงเฉินหัวเราะเย็นชา แล้ววางสาย เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
ไม่นาน ก็มาถึงประตูหลังมหาวิทยาลัยเทียนไห่ ที่นั่นมีบ้านเก่าๆ มากมายที่ยังไม่ได้รื้อถอน หลงเฉินเตรียมเช่าบ้านชาวบ้านสักหลัง ไม่งั้นกลางคืนคงต้องนอนข้างถนนก็ไม่รู้
จริงด้วย หลงเฉินเห็นป้ายให้เช่าติดอยู่ที่หน้าบ้านเก่าหลังหนึ่งทันที
หลงเฉินถือกระสอบเดินขึ้นไป พอดีกับชายแก่คนหนึ่งรีบพูดกับหลงเฉินว่า “น้องนักศึกษา บ้านหลังนั้นเป็นบ้านอาถรรพ์ อย่าไปเช่าเลย”
“ห๊ะ บ้านอาถรรพ์?” หลงเฉินฟังครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ
“ฉันเห็นว่าเธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยถึงได้บอก เจ้าของบ้านเองยังไม่กล้าอยู่เลย เธอกล้าไปเช่าอีก ฉันโคตรจะยอมเลยจริงๆ” ชายคนนั้นดูเหมือนจะกลัวๆ อะไรอยู่
หลงเฉินยิ้มแล้วพูดว่า “ยุคอะไรแล้ว ยังจะมีบ้านอาถรรพ์อีก”
“หนุ่มน้อย อย่ารอให้เกิดเรื่องแล้วค่อยมานั่งเสียใจเลย คนที่ตายในบ้านเขาล่าสุด ก็เหมือนเธอแหละ ไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น”
หลงเฉินตกใจ: “มีคนตายในนั้นเหรอ?”
“ไม่ต้องพูดให้มากความ ถ้าไม่มีคนตายจะเรียกว่าบ้านอาถรรพ์ได้ยังไง คฤหาสน์หลังนี้ ตายไปแล้วหลายคนบ๊อยบ่อย คนเช่าล่าสุด ก็เพิ่งตายไปเมื่อสิบวันก่อน ตอนนี้ชาวบ้านแค่เดินผ่านยังไม่กล้าเข้าไปใกล้เลย”
ชายคนนั้นพูดจบ ก็รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ดูท่าจะเป็นคนใจดี ไม่งั้นคงไม่เดินเข้ามาเตือนหลงเฉินโดยเฉพาะ
หลงเฉินคิดในใจ: “บ้านหลังนี้เพิ่งมีคนตายไปเมื่อสิบวันก่อน งั้นตอนนี้ค่าเช่าคงถูกมากๆ”
หลงเฉินมีเงินติดตัวอยู่ไม่กี่พันบาท ตอนนี้ออกจากตระกูลหลี่มาแล้ว ต้องคิดให้รอบคอบ บ้านที่เพิ่งมีคนตายนี่แหละ คือตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเขา
หลงเฉินจึงเดินขึ้นไป กดโทรศัพท์ตามเบอร์ที่ติดไว้ที่หน้าประตู
“ฮัลโหล หวัดดีครับ ผมต้องการเช่าบ้าน”
ปลายสาย เป็นเสียงยายแก่คนหนึ่งถามว่า “คิดดีแล้วหรือลูก? ถ้าอยากเช่าจริงๆ ยายจะลดให้ เก็บเดือนละห้าร้อยเท่านั้น”
ห้าร้อยบาทในเมืองเทียนไห่ ถือว่าถูกมากๆ แล้ว งบของหลงเฉินคิดไว้อย่างน้อยก็ประมาณสองพัน นี่ยังเป็นราคาบ้านชาวบ้าน ถ้าเป็นห้องชุด ต่อให้เป็นห้องเช่าสตูดิโอเดี่ยว ก็ต้องเริ่มที่สี่พันขึ้นไป
“ได้เลยครับ งั้นผมเช่า” หลงเฉินพูดอย่างดีใจ ถูกจริงๆ ด้วย
ยายแก่ปลายสายลังเลอยู่นิดหนึ่ง แล้วถามขึ้นว่า “เพื่อนบ้านไม่ได้พูดอะไรกับเธอใช่ไหม?”
“มีสิครับ เขาบอกว่าเป็นบ้านอาถรรพ์ เพิ่งมีคนเช่าตายไปเมื่อสิบวันก่อน”
“แบบนั้นเธอยังจะเช่าอีกเหรอ? หนุ่มน้อย เลิกคิดเถอะ ฉันไม่อยากทำเธอตาย บางที... มันอาจจะเป็นบ้านอาถรรพ์จริงๆ ก็ได้” ยายแก่ถอนหายใจยาว
“คุณยาย ผมสารภาพตามตรง ผมไม่มีเงิน ฉะนั้นเพื่อประหยัดเงิน บ้านอาถรรพ์ก็ต้องยอมเช่า ยังไงก็ดีกว่านอนข้างถนน” หลงเฉินพูดอย่างตรงไปตรงมา
“ช่างเถอะ เห็นเธอน่าสงสาร ก็เข้าไปอยู่เลย ไม่เก็บค่าเช่าเธอแล้ว กุญแจอยู่บนหลังคา เดือนหน้าแม่จะมาเก็บค่าน้ำค่าไฟ”
“ขอบคุณยายมากครับ งั้นผมไม่เกรงใจละนะ”
ใครชอบก็อย่าลืมใส่ตู้บุ๊กด้วยนะครับ ขอบคุณครับ