หลงเฉินดีใจมากในใจ คิดไม่ถึงว่าจะไม่ต้องจ่ายแม้แต่ห้าร้อยหยวน
หลงเฉินหารูกุญแจเจอ แล้วเปิดประตูห้อง ทันใดนั้น กลิ่นประหลาดที่อธิบายไม่ถูกก็โชยเข้าจมูก มีความรู้สึกเย็นวาบราวกับลมปราณอัปมงคล ถ้าเป็นคนอื่นคงกลัวจนวิ่งหนีไปแล้ว
แต่หลงเฉินไม่กลัว
อย่างไรก็ตาม บ้านหลังนี้เคยมีคนตายไปหลายคน และเมื่อสิบวันก่อนเพิ่งมีคนตายไปอีกหนึ่งคน มันน่ากลัวอยู่บ้างจริง ๆ
หลงเฉินเดินสำรวจรอบหนึ่งอย่างง่าย ๆ ทั้งชั้นบนและชั้นล่าง มีห้องทั้งหมดสามห้อง เฟอร์นิเจอร์ครบครัน แม้แต่คอมพิวเตอร์ ทีวี ก็มีหมด คงเป็นเพราะผู้เช่าคนก่อนตายแล้ว ยังไม่มีใครจัดการข้าวของเหล่านี้ เจ้าของบ้านก็ไม่ได้ทิ้ง เลยเหลือไว้ให้
ถ้าไม่ใช่บ้านอัปมงคล นี่คงเป็นบ้านที่ดีมากจริง ๆ ต่อให้หนึ่งหมื่นหยวนก็อาจจะไม่พอที่จะเช่าได้
หลงเฉินเก็บกวาดอย่างง่าย ๆ เช็ดถูทำความสะอาดตามมุมต่าง ๆ เสร็จแล้วก็เป็นเวลาเย็นเจ็ดโมงพอดี
หลงเฉินรีบไปซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้อของใช้จำเป็น แล้วทานก๋วยเตี๋ยวชามหนึ่งที่ร้านอาหารเล็ก ๆ พอกลับมาถึง ตอนที่หลงเฉินกำลังจะเปิดประตู ก็พบว่าบ้านถูกล็อกจากด้านใน
“บ้าเอ๊ย ข้างในไม่มีใครนี่นา ทำไมถึงถูกล็อกจากด้านในได้?”
หลงเฉินรู้สึกขนหัวลุก ไหน ๆ ก็มีสิ่งไม่สะอาดจริง ๆ งั้นหรือ?
“หึ ฉันไม่เชื่อเรื่องผีสางหรอก” หลงเฉินปีนข้ามกำแพงเข้าไปทันที ปรากฏว่า ข้างในถูกล็อกจากด้านในจริง ๆ
หลงเฉินเริ่มสงสัย ใครกันที่ล็อกไว้
หลงเฉินเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น “ปัง!” เสียงเปิดโคมระย้า ห้องนั่งเล่นทั้งห้องสว่างขึ้นทันที
แต่พอหลงเฉินเข้าห้องน้ำไปเข้าห้องน้ำแล้วออกมา กลับพบว่าไฟในห้องนั่งเล่นถูกปิดไปแล้ว
“เอ๊ะ เมื่อกี้ยังสว่างอยู่เลย ใครบ้าไหนมาปิดไฟฉันวะ?” หลงเฉินตะโกน แต่บ้านทั้งหลังกลับว่างเปล่า ไม่มีใครตอบ
หลงเฉินเปิดไฟห้องนั่งเล่นอีกครั้ง
“ตึ๊ง!” ตอนนี้เอง จากห้องน้ำชั้นสอง ก็มีเสียงถังเหล็กวางลงบนพื้นดังขึ้น เหมือนมีคนกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำชั้นสอง
“ไอ้สารเลว ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าใครกำลังทำเป็นผีกันอยู่” หลงเฉินพุ่งขึ้นไปชั้นสอง เห็นไฟในห้องน้ำสว่างอยู่ มีเสียงน้ำไหลดังซ่า ๆ ชัดเจนว่ามีคนกำลังอาบน้ำอยู่
หลงเฉินเดินเข้าไป อยากเปิดประตูห้องน้ำดูว่าใครอาบน้ำอยู่ แต่ปรากฏว่า ล็อกจากด้านใน
หลงเฉินยืนอยู่หน้าห้องน้ำ ฟังเสียงน้ำไหลซ่า ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกขนหัวลุกขึ้นมา
“เฮ้ ใครอยู่ในนั้น?” หลงเฉินตะโกน แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ
หลงเฉินอยากจะเตะประตู แต่คิดไปคิดมา ทำไมจะต้องไปยุ่งด้วยล่ะ ใครจะอาบก็ช่างมัน ถือเสียว่าไม่เห็น
หลงเฉินกลับไปที่ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง ตอนนี้เอง หลงเฉินพบว่าบนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่น มีชาร้อน ๆ วางอยู่หนึ่งถ้วย
หลงเฉินคิดในใจ “น่าสนใจ ถึงกับชงชาไว้ให้ด้วย”
“ขอบคุณนะ ฉันเพิ่งกระหายน้ำพอดี งั้นฉันจัดการให้แล้วกัน” หลงเฉินพูดกับอากาศ แล้วยกชาขึ้นดื่มอย่างไม่เกรงใจ
หลงเฉินไม่สนใจอีกว่าจะเป็นคนหรือผี ถือเสียว่ามีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่ง
หลงเฉินนั่งลงบนโซฟา ไม่เสียเวลา เริ่มศึกษาวิชายุทธทันที
จากความทรงจำของปรมาจารย์เฮยซาน หลงเฉินพบวิชามากมาย ในนั้นมีเล่มหนึ่งชื่อ “วิชาหลอมกายมังกรแข็งแกร่ง”
วิชาหลอมกายมังกรแข็งแกร่งเล่มนี้ มีทั้งหมดยี่สิบสี่ชั้น พอฝึกถึงชั้นที่ยี่สิบสี่ ร่างกายจะแข็งแกร่งดั่งมังกร เส้นเอ็นทุกเส้นในร่างกายเทียบได้กับเอ็นมังกร กระดูกทุกชิ้นเทียบได้กับกระดูกมังกร และยังมีท่าโจมตีอันล้ำลึกอีกมากมาย
หลงเฉินตัดสินใจ จะฝึกวิชานี้ แม้จะมีเสียงดังตึงตังเป็นครั้งคราว แต่ก็ทำเป็นไม่ได้ยิน
ประมาณสองชั่วโมงต่อมา
หลงเฉินทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ และในเหงื่อยังมีน้ำมันสีดำ ๆ ปนอยู่ด้วย นั่นคือสิ่งสกปรกที่ขับออกมาจากร่างกาย
ถึงจะฝึกมาแค่สองชั่วโมง แต่หลงเฉินก็ฝึกวิชาหลอมกายมังกรแข็งแกร่งชั้นที่หนึ่งสำเร็จแล้ว
หลงเฉินรู้สึกว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นอีกมาก
“ต่อไป ต้องหาที่ ๆ จะได้ซ้อมวิชาจริง ๆ สักหน่อย”
แล้วหลงเฉินก็กระโดดทะยานออกไปนอกหน้าต่าง
“ว้าว! พลังกระโดดนี่แข็งแกร่งจริง ๆ” หลงเฉินดีใจมาก รู้สึกเหมือนขามีสปริงติดอยู่ กระโดดเบา ๆ ก็สูงสิบกว่าเมตร เมื่อมีขั้นกำลังภายในติดตัว บวกกับวิชาหลอมกายมังกรแข็งแกร่ง ก็ไม่ใช่แค่โม้จริง ๆ
หลงเฉินมาถึงสวนสาธารณะใกล้ ๆ รีบยืดเส้นยืดสายทันที
หมัดแต่ละหมัดที่ออกไป มีลมกระโชก พลังเต็มเปี่ยม
“โคตรมันส์!” หลงเฉินหัวเราะออกมาอย่างตื่นเต้น
“เฮ้ นายมายืนอยู่ที่ของคุณหนูฉันแล้ว” ตอนนี้เอง ก็มีเสียงผู้ชายดังมาจากข้างหู
หลงเฉินรีบมองไปตามต้นเสียง เห็นชายวัยสี่สิบคนหนึ่ง และสาวงามระดับสุดยอดอายุประมาณยี่สิบ ยืนอยู่ไม่ไกลจากด้านหลังเขา
สาวงามสุดยอดคนนี้ หลงเฉินรู้สึก familiar เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ส่วนชายวัยกลางคนคนนั้น ลมหายใจมั่นคง ร่างกายแข็งแรง ดูออกว่าเป็นนักฝึกยุทธ
“อาวัง อย่าไร้มารยาท” สาวงามคนนั้นรีบห้ามปราม
“คุณหนู ที่นี่เป็นที่ที่คุณฝึกยุทธทุกคืน ตอนนี้โดนเขายึดไป เดี๋ยวฉันไล่เขาไป” พูดจบ ชายวัยกลางคนคนนั้น ไม่รอให้คุณหนูพูดอะไร ก็ตะโกนใส่หลงเฉินทันที “ไอ้บ้านนอก ไปให้พ้น อย่าบังคับให้ฉันจับนายโยนทิ้ง”
หลงเฉินโกรธมาก
ชายวัยกลางคนคนนี้ แม้จะเป็นนักฝึกยุทธ แต่หลงเฉินมองออกในพริบตาเดียว ระดับยุทธของเขา สูงสุดก็แค่ขั้นประตูใน
“ลองตะโกนใส่ฉันอีกทีสิ?” สายตาหลงเฉินเยือกเย็น
“โถ่เอ๊ย ยังกล้ามาหยิ่งกับฉันอีก” ชายวัยกลางคนคนนั้น ฟาดฝ่ามือเข้าใส่ทันที
ข้างหลัง สาวงามคนนั้นร้อง “อาวัง อย่าทำร้ายเขา เราหาที่อื่นก็ได้”
แต่ในวินาทีถัดมา ก็มีเสียงกรีดร้องดังออกมา
“อ๊า!” เห็นว่าชายวัยกลางคนคนนั้น แขนหักงอไปมาอย่างแรง
“นาย?” สาวงามสุดยอดคนนั้น มองหลงเฉินด้วยความตกตะลึง อาวังของนาง เป็นยอดฝีมือขั้นประตูในขั้นปลายแล้ว คนทั่วไปไม่มีทางสู้ได้ แต่คนอายุปูนนี้ กลับหักแขนอาวังของนางได้ในพริบตา
“หึ กล้าเกเรอีก ฉันจะฆ่าเขา” หลงเฉินพูดเย็นชา
“ขอโทษค่ะ ท่านรุ่นพี่ ฉันขอโทษแทนอาวังด้วย” สาวงามสุดยอดคนนั้นรีบพูด
หลงเฉินโยนชายวัยกลางคนในมือทิ้งไป ไกลออกไปสิบกว่าเมตร คนน้ำหนักเกือบสองร้อยจิน โยนทิ้งง่ายดายราวกับโยนขยะ
สาวงามสุดยอดคนนั้นเห็นเช่นนั้น ก็ยิ่งรู้สึกหนาวสะท้าน อายุใกล้เคียงกัน ทำไมคนนี้ถึงมีวิชายุทธสูงส่งขนาดนี้?
“ฉันจำได้แล้ว เธอชื่อมู่หรงเสวียเอ๋อร์ หนึ่งในสี่สาวงามแห่งมหาวิทยาลัยเทียนไห่” จู่ ๆ หลงเฉินก็พูดขึ้น นี่มันคุ้นหน้าจริง ๆ ที่แท้ก็เคยเห็นรูปเธอในกลุ่มนักศึกษา
“ท่านรุ่นพี่ ท่านก็อยู่มหาวิทยาลัยเทียนไห่ด้วยหรือ?” สาวงามสุดยอดคนนั้นถามด้วยความตกใจ
“ใช่ ฉันเรียนคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทียนไห่ ตอนนี้ปีสองแล้ว” หลงเฉินไม่เห็นจำเป็นต้องปิดบังอะไร
“แต่ทำไมท่านถึงแข็งแกร่งขนาดนี้ ทำไมก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยได้ยินชื่อเสียงท่านมาก่อนเลย?” มู่หรงเสวียเอ๋อร์ส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
หลงเฉินพูด “เพราะฉันไม่ชอบให้ใครรู้พลังที่แท้จริงของฉัน เธอเป็นคนแรกที่รู้ เอาล่ะ ที่นี่ ยกให้เธอแล้วกัน”
พูดจบ หลงเฉินมองทะเลสาบเบื้องหน้า ใช้วิชา ‘วิชาพยุงมังกร’ ในวิชาหลอมกายมังกรแข็งแกร่ง ร่างกายก็พลันเบาสบายราวกับไม่มีน้ำหนัก แล้วก็เหยียบน้ำทะเลสาบเดินจากไป