“ใช่สิ เพื่อนร่วมรถ คุณวินิจฉัยออกได้ ก็ต้องมีวิธีช่วยแน่ๆ ขอร้องล่ะ ช่วยชีวิตเมียผมทีเถอะ” ชายแก่นั้นพูดแทบจะร้องไห้ เขาไม่ทันคิดว่า อีกฝ่ายเป็นแค่นักศึกษาปีสองเท่านั้น
หลงเฉินสูดลมหายใจลึกๆ ค้นหาในความทรงจำว่าจะกู้ชีพอย่างไร แต่เสียดายที่เขาไม่มีเครื่องมือใดๆ เลย ค่อนข้างจะลงมือไม่ได้
“คุณลุงครับ เนื่องจากไม่มีเครื่องมือ เวลาก็เร่งรีบขนาดนี้ ผมไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะกู้ชีพสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์”
“ไม่ต้องพูดมากแล้ว รีบทำเถอะ” ชายแก่ร้องไห้พูด
ทุกคนบนรถเมล์ต่างจ้องมองหลงเฉินอย่างตึงเครียด
ติงจวิ้นถึงกับแอบหัวเราะเยาะในใจ: “หลงเฉิน ฉันจะไม่รู้หรือว่าแกมีดีแค่ไหน แกแสร้งทำเป็นเก่งต่อไปเถอะ แล้วดูสิว่าแกจะลงเอยยังไง”
หลงเฉินทำได้เพียงรักษาแบบสุ่มๆ ก็เหมือนกับรักษาควายป่วย แม้แต่ในความทรงจำของปรมาจารย์เฮยซาน ก็ยังหาวิธีที่เหมาะสมไม่ได้ การช่วยชีวิตคนที่กำลังจะป่วยหนักด้วยมือเปล่า ยากเกินไปจริงๆ สำหรับเขา
อย่างไรก็ตาม ยังมีวิธีอยู่ เพียงแต่หลงเฉินเองก็ไม่รู้ว่าความสำเร็จจะมากน้อยแค่ไหน
ขั้นแรก ทำให้ผู้ป่วยเข้าสู่สภาวะตายเทียม สภาวะนี้คล้ายกับวิชาอู้ชี้กงในนิยายกำลังภายใน ภายนอกดูเหมือนตายแล้ว แต่ยังไม่ตายจริง เพียงแค่ทำให้ร่างกายของผู้ป่วยอยู่ในสภาวะที่ใช้พลังงานต่ำมาก ซึ่งจะช่วยลดความเสียหายที่เกิดจากการขาดเลือดไปเลี้ยงอวัยวะได้
เพียงขั้นแรกนี้ ยาแผนปัจจุบันก็ไม่มีทางทำได้แล้ว แต่หลงเฉินทำได้
หลงเฉินกดจุดบนร่างกายของหญิงชรา ในจุดเทียนทู้ จุดถานจง จุดเฟยซู และอีกหลายสิบจุด คล้ายกับวิชาจุดจุด เมื่อไม่มีเข็มเงิน ก็ทำได้เพียงใช้วิชาจุดจุดลองดู
จริงดังคาด หลังจากนั้นประมาณหนึ่งนาที หลงเฉินก็ทำให้ร่างกายของหญิงชราเข้าสู่สภาวะตายเทียมสำเร็จ ร่างกายของหญิงชราเริ่มเย็นลงทันที
ต่อไปก็ง่ายขึ้นแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ต้องเร่งเวลา
“ฉันต้องการเครื่องมือ” หลงเฉินพูด
ในตอนนั้น ผู้โดยสารคนหนึ่งพูดว่า: “ข้างหน้ามีร้านขายยา ลงไปซื้อได้”
หลงเฉินรีบลงไปซื้อเครื่องมือบางอย่าง
จากนั้น หลงเฉินท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย ใช้วิธีการแยกด้วยเข็มเงิน แยกชั้นของหลอดเลือดแดงใหญ่ที่แยกชั้นออก พร้อมกับใช้เข็มยาวตรึงเยื่อบุชั้นในที่แตกออกไว้
เมื่อทำเสร็จ ก็ผ่านไปกว่าสิบนาทีแล้ว ส่วนรถเมล์ยังไปได้ไม่ไกลนัก เพราะเป็นช่วงเวลาเร่งด่วน รถติดหนักมาก หากหลงเฉินไม่ลงมือ หญิงชราคงตายแน่นอน
“เข็มสามเล่มนี้ เจ็ดวันต่อจากนี้ค่อยดึงออก ตอนนั้น เยื่อบุชั้นในที่แตกก็จะหายดีแล้ว” หลงเฉินสั่งกำชับ ผู้โดยสารทุกคนมองหลงเฉินด้วยความเหลือเชื่อ เทคนิคของหลงเฉินมหัศจรรย์มาก ดวงตาของเขาราวกับมองทะลุได้
“ขอบคุณมาก แต่ทำไมเมียผมยังไม่ฟื้นล่ะ” ชายแก่ถาม
ตอนนี้ ติงจวิ้นก็พูดขัดขึ้น: “ฟื้นไม่ขึ้นหรอก รูม่านตากระจายจนถึงขอบแล้ว นางตายไปแล้ว”
“อะไรนะ” ชายแก่ตกใจ
หลงเฉินรีบบอก: “ใจเย็นก่อน”
หลงเฉินพูดจบ ก็ทำให้หญิงชรากลับมาจากสภาวะตายเทียมทันที
หญิงชราค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ทุกคนเห็นหญิงชราฟื้น ก็รู้สึกทั้งแปลกใจและดีใจ เสียงปรบมือดังขึ้นบนรถเมล์ทันที สายตาที่ทุกคนมองหลงเฉิน ล้วนเต็มไปด้วยความเคารพ
ติงจวิ้นคนนั้นพูดว่า: “ไม่แน่ว่าเขาเป็นคนกู้ชีพก็ได้ บางทีอาจเป็นเพราะการเป่าปากช่วยหายใจที่ฉันเพิ่งทำให้เมื่อกี้ ถึงเริ่มออกฤทธิ์แล้ว”
หลงเฉินได้ยินประโยคนี้ เกือบหัวเราะตาย ไม่เคยเห็นคนหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน
ชายแก่คนนั้นไม่สนใจติงจวิ้นเลย รีบถาม: “เมียเอ๊ย ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง ได้ยินฉันพูดไหม”
หญิงชราพยักหน้า แต่แววตาของนางดูเหมือนยังไม่มีประกาย ยังไม่ทันฟื้นตัวอย่างเต็มที่
ชายแก่พูดกับหลงเฉินอย่างซาบซึ้ง: “หนุ่มน้อย เจ้าช่วยชีวิตเมียข้าไว้หนึ่งชีวิต ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก ขอพูดตามตรง ลูกชายข้าเป็นประธานบริษัทเทียนเหอก่อสร้าง ขอให้เจ้าวันหนึ่งไปที่บริษัทลูกชายข้าด้วย ข้าต้องตอบแทนบุญคุณนี้”
“ว้าว” ทุกคนบนรถเมล์ร้องอุทานพร้อมกัน
ชายแก่หน้าตาธรรมดาๆ คนนี้ กลับเป็นพ่อของประธานบริษัทเทียนเหอก่อสร้าง
บริษัทเทียนเหอก่อสร้าง เป็นเจ้ายักษ์ใหญ่ในวงการก่อสร้างของเมืองเทียนไห่เลยทีเดียว
หลงเฉินยิ้มแล้วพูด: “ไม่จำเป็นแล้วครับ แค่ยกมือช่วยเหลือเท่านั้น”
ในตอนนั้น ติงจวิ้นคนนั้นมองหลงเฉินด้วยความอิจฉา เขาคิดไม่ตก หลงเฉินนี่ไม่ใช่คนที่สอบได้ท้ายห้องหรอกหรือ ทำไมจู่ๆ ถึงดูเก่งกาจขนาดนี้
ตอนนี้ หลงเฉินถึงป้ายแล้ว หลงเฉินลงจากรถโดยตรง
ชายแก่คนนั้นมองเงาหลังของหลงเฉิน แล้วคิดในใจ: “หนุ่มน้อย บุญคุณนี้ ข้าต้องตอบแทนเจ้าให้ได้”
หลงเฉินมาถึงหน้าคฤหาสน์หรูหลังหนึ่ง แล้วเดินเข้าไป
เพิ่งก้าวเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงตะโกน: “ไอ้ขี้แพ้ ยังไม่ไปถูพื้นให้ทั่วอีก”
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู มองหลงเฉินด้วยความรังเกียจแล้วตะโกน
หญิงคนนี้ก็คือแม่ยายของเขา แม่ของหลี่ชิงเอ๋อร์
สิบปีก่อน หลงเฉินถูกรับเข้ามาในบ้านนี้ เป็นสามีเด็กเลี้ยง ช่วยหลี่ชิงเอ๋อร์ปัดเป่าภัยพิบัติ ตอนนี้ หลี่ชิงเอ๋อร์โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ต้องปัดเป่าภัยพิบัติอีกต่อไป พวกเขาก็ยิ่งรังเกียจหลงเฉินมากขึ้น
ทุกครั้งที่กลับบ้าน ก็ให้หลงเฉินทำนี่ทำนั่น ไม่ให้หลงเฉินได้หยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว
ทั้งที่มีแม่บ้านสามคนแท้ๆ แต่กลับต้องให้หลงเฉินเป็นคนทำ
“ก่อนอาหารเย็น ถ้าไม่ถูพื้นในบ้านให้ทั่ว ลื้อไม่ต้องกินข้าวหรอก ไอ้ขี้แพ้” หญิงคนนั้นพูดด่าอย่างรังเกียจ แล้วหันหลังเดินเข้าไปในห้องโถง
หลงเฉินไม่อยากทนแม้แต่วินาทีเดียวอีกต่อไป
เขาสาบาน เขาไม่อยากเป็นหมาแล้วอีกต่อไป
ด้วยวิชายุทธ์ในตอนนี้ ถ้าอยู่ในเมืองเทียนไห่ ก็ติดอันดับสิบอันดับแรกได้แล้ว ยังจะมีเหตุผลอะไรให้ต้องเป็นหมูเป็นหมาต่อไป
“ไปตายซะเถอะ” หลงเฉินด่าออกมาดังๆ
แม่ยายหันกลับมาอย่างตกใจ มองหลงเฉินอย่างไม่เชื่อสายตา
“ลื้อด่าใคร”
“ฉันด่าลื้อ ไปตายซะเถอะ ฉันทนมามากพอแล้ว”
แม่ยายสงสัยว่าตัวเองฝันไปหรือเปล่า ไอ้ขี้แพ้นี่กล้าพูดกับนางแบบนี้
“หลงเฉิน ลื้อไม่อยากอยู่แล้วใช่ไหม” แม่ยายโกรธ
“ฉึด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้า หลงเฉิน จะตัดขาดจากบ้านนี้อย่างเด็ดขาด” หลงเฉินพูดเสียงดัง
เขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว สามารถใช้ชีวิตด้วยตัวเองได้แล้ว
พอดีตอนนั้นเอง หลี่ชิงเอ๋อร์กลับมา เธอยังคงสวยงามเช่นเคย สมกับเป็นสาวสวยประจำโรงเรียนมาตั้งแต่เด็ก
น่าเสียดาย ที่เธอไม่ชอบหลงเฉินเลย สวยแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์
“หลงเฉิน ไปเอาน้ำให้แมวฉันหน่อย” หลี่ชิงเอ๋อร์พอเจอหลงเฉิน ก็สั่งทันที ก่อนหน้านี้ก็เคยให้หลงเฉินเทน้ำล้างเท้าให้บ่อยๆ
“เอาน้ำให้พี่น้องแกสิ” หลงเฉินคำราม
“เอ๋” หลี่ชิงเอ๋อร์งง ไม่คิดว่าหลงเฉินจะตอบสนองแบบนี้กะทันหัน
“หลี่ชิงเอ๋อร์ ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันโดนแกกลั่นแกล้งมาตลอด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่ยอมให้พวกแกข่มเหงฉันอีก” หลงเฉินกัดฟันพูด
“เขากินยาผิดหรือเปล่า” หลี่ชิงเอ๋อร์มองแม่ของเธออย่างสงสัย
แม่ยายหัวเราะเย็น: “ชิงเอ๋อร์ ไอ้ขี้แพ้นี่บอกว่า มันจะตัดขาดจากเรา เธอว่าตลกไหมล่ะ”