“หลงเฉิน นายทำให้ฉันประหลาดใจมากขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ นึกไม่ถึงว่านอกจากมีพรสวรรค์ด้านการฝึกยุทธ์แล้ว ยังมีความสามารถด้านการเขียนอีกด้วย” พ่อตาเอ่ยชมอย่างชื่นชม
“ฮ่า ๆ คุณชมเกินไปแล้วครับ ผมแค่เขียนเล่น ๆ เท่านั้นเอง” หลงเฉินตอบอย่างถ่อมตัว
หลี่ชิงเอ๋อร์บอกไม่ถูกว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร เดิมทีเธอคิดว่าเขาเป็นแค่คนไม่ได้เรื่องคนหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะมีเรื่องให้เธอตกตะลึงถึงสองเรื่องติดกัน
เวลานี้ พ่อตาหันไปดุหลี่ชิงเอ๋อร์ว่า “เห็นหรือยัง เธอบอกว่าชอบผู้ชายที่มีความสามารถ ตอนนี้หลงเฉินก็มีความสามารถแล้ว ยังจะมีอะไรให้พูดอีก? หลงเฉินไม่ได้มีแค่ความสามารถ เขายังมีพรสวรรค์ด้านการฝึกยุทธ์ด้วย ผู้ชายดี ๆ แบบนี้จะไปหาจากที่ไหน? เธอยังไม่ชอบเขาอีก”
ตอนนี้หลี่ชิงเอ๋อร์ก็ไม่รู้จะแย้งอย่างไร ได้แต่ส่งเสียงฮึแล้วพูดว่า “เขามีพรสวรรค์ด้านการฝึกยุทธ์แล้วจะทำไม? คงฝึกไม่สำเร็จเป็นชิ้นเป็นอันหรอก สุดท้ายก็เป็นแค่มวยวัด ส่วนเรื่องเขียนหนังสือ คนไม่มีอนาคตต่างหากถึงจะไปเขียน”