หลี่ชิงเอ๋อร์เบ้ปากพูดว่า “แค่มีวรยุทธ์นิดหน่อยจะนับเป็นอะไรได้ ในบรรดาหนุ่ม ๆ ที่ตามจีบฉันในมหาวิทยาลัย ก็มีคนจากคณะศิลปะการต่อสู้เหมือนกัน แถมหลายคนยังเป็นอัจฉริยะด้านวรยุทธ์ เก่งกว่าเขาตั้งเยอะ อีกอย่าง เมื่อเทียบกับวรยุทธ์แล้ว ฉันชื่นชมคนมีพรสวรรค์มากกว่า”
“ยัยหนูเอ๊ย ยังดื้อดึงไม่เลิกอีก”
หลี่ชิงเอ๋อร์ฮึดฮัด ไม่สนใจพ่ออีกต่อไป หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปเว็บอ่านหนังสือ จากนั้นก็เปิดนิยายเรื่องหนึ่งชื่อว่า “เทพมังกรตื่นขึ้น” เธอติดตามอ่านเรื่องนี้ทุกวัน และชื่นชมผู้เขียนเป็นอย่างยิ่ง น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้รู้จักเขา หลี่ชิงเอ๋อร์รู้ว่าผู้เขียนนิยายเรื่องนี้เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเทียนไห่เหมือนกัน หากมีโอกาส เธอก็อยากพบหน้าเขาสักครั้งจริง ๆ
หลี่ว่านโจวเลิกต่อปากต่อคำกับลูกสาว แล้วหันไปพูดกับหลงเฉินว่า “หลงเฉิน วันนี้นายท่านใหญ่ให้เงินนายห้าแสน ทำไมนายไม่ขึ้นไปรับล่ะ เงินก้อนนี้ไม่รับก็เสียเปล่านะ”
“ผมไม่สนใจ เงินแบบนี้รับมาแล้วผมก็ไม่สบายใจ” หลงเฉินตอบเสียงเรียบ
“จะไม่สบายใจอะไร เงินห้าแสนไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เอามาเป็นเงินค่าขนมก็ดีออก”