หลงเฉินคร้านจะสนใจเขา เพราะความประทับใจแรกที่มีต่อผู้ชายคนนี้แย่มาก เพิ่งเข้าประตูก็พูดว่าชั่วโมงละ 1,800 ทำราวกับหลงเฉินไม่มีปัญญามาสถานที่แบบนี้อย่างนั้นแหละ
พอเห็นหลงเฉินเมินตัวเอง ผู้ชายสวมแว่นก็โกรธจนแทบระเบิด
“ช่วยออกไปข้างนอกได้ไหมครับ?” ผู้ชายสวมแว่นพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย
หลงเฉินอยากตบหน้าเขาสักฉาดจริง ๆ แต่พอคิดว่าวันนี้เป็นงานวันเกิดของเสี่ยวฮวาฮวา ถ้าลงไม้ลงมือกันคงทำให้งานวันเกิดของเธอพัง จึงอดทนเอาไว้
ขณะนั้นเอง จางเชียนเจียหันมาเห็น เธอรีบหยุดร้องเพลงแล้วเดินเข้ามาหาหลงเฉิน ร้องเรียกอย่างร่าเริงว่า “เฉินเฉิน มาแล้วเหรอ”
“เสี่ยวฮวาฮวา สุขสันต์วันเกิด!” หลงเฉินยื่นถุงใบเล็กที่ถืออยู่ให้เธอ
หญิงสาวอีกคนที่กำลังร้องเพลงอยู่ก็หยุดเช่นกัน ทุกคนหันมามองหลงเฉิน พลางพูดคุยกันเซ็งแซ่ เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครรู้จักเขา
ผู้ชายสวมแว่นรีบถามว่า “เชียนเจีย เขาเป็นใครน่ะ? อย่าบอกนะว่าเธอเชิญเขามาจริง ๆ”
“ทุกคนคะ เขาเป็นเพื่อนสมัยเด็กของฉัน ชื่อหลงเฉิน เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเทียนไห่เหมือนกัน อยู่คณะแพทยศาสตร์ค่ะ” จางเชียนเจียรีบแนะนำให้ทุกคนรู้จัก
หลงเฉินก็ถือโอกาสพยักหน้าทักทายทุกคน
ผู้ชายสวมแว่นแค่นเสียงว่า “เชียนเจีย ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าจะพาเพื่อนมาแนะนำให้ฉันรู้จัก ไม่ใช่เขาหรอกนะ?”
จางเชียนเจียรีบพยักหน้า “ใช่แล้ว หม่าเฮ่าเหวิน ฝากช่วยดูแลเขาด้วยนะ นายมีอิทธิพลในมหาวิทยาลัยมากกว่า”