……
ในครัว เจียงนี่อี้กำลังเตรียมวัตถุดิบ ส่วนใครบางคนกำลังแอบดูอยู่ตรงประตูครัว
“ถ้าว่างมาก ก็ช่วยทำความสะอาดบ้านหน่อยสิ”
“อาจารย์ มีตาหลังหรือครับ รู้ได้ไงว่าผมอยู่ตรงนี้” ฟางอวี๋ผลักประตูครัวเข้าไปด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“ผมกลัวอาจารย์ใส่ยาผมจริง ๆ น่ะครับ ที่จริงไม่ต้องใส่ยาหรอก ลูกผู้ชายตัวจริงไม่ต้องพึ่งตัวช่วยนอกกาย แค่ต้มเก๋ากี้ให้ผมก็พอ”
“นับหนึ่งถึงสาม!” เจียงนี่อี้พูดด้วยสีหน้าเย็นชา
“ผมไปถูบ้านเดี๋ยวนี้แหละ!” ฟางอวี๋เก็บรอยยิ้ม กลับกลายเป็นคนว่าง่ายในพริบตา
ไม่ใช่ว่าเขากลัวนะ แต่เขาให้เกียรติเจียงนี่อี้ต่างหาก มีสามีที่รู้ใจขนาดนี้ ยังไงเธอก็ได้เปรียบเขาแน่นอน
เกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมา
“กินข้าวได้แล้ว” เจียงนี่อี้ยกซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานมาวางบนโต๊ะ
ฟางอวี๋ดีดตัวจากโซฟาในห้องนั่งเล่น มาถึงมุมทานข้าวอย่างรวดเร็ว
ตั้งแต่ตื่นมาถึงตอนนี้จะบ่ายสองแล้วยังไม่ได้กินอะไรเลย ท้องหิวจะแย่แล้ว
“มาแล้วครับ!”
“อาจารย์ นี่ฝีมืออาจารย์หมดเลยเหรอครับ”
ฟางอวี๋มองอาหารบนโต๊ะ แล้วกลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่อยู่
มะเขือเทศผัดไข่ ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน กุ้งผัด แบบเหมาล่าเลือดหมู…
ไม่มีสักอย่างที่เขาไม่ชอบ เพราะแค่อร่อย เขาก็กินได้ทุกอย่าง
เจียงนี่อี้ “ไม่ใช่ฉันทำ แล้วใครทำ”
ฟางอวี๋หยอกเย้า “ผมคิดว่าอาจารย์ยุ่งทั้งเช้า สุดท้ายคงต้องให้ผมพึ่งแมคโดนัลด์ซะอีก"
เจียงนี่อี้ทำหน้าไม่พอใจ “หมายความว่าไง ฝีมือฉันสู้ของกึ่งสำเร็จรูปพวกนั้นไม่ได้เหรอ เธอไม่ต้องกินแล้ว สั่งข้าวราดแกงมากินเองไปเลย”