เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของหลี่ซวงซวง สีหน้าของเจียงนี่อี้ยังคงราบเรียบไร้ความสะเทือนไหว
“บอกมาตามตรง เธอมีแฟนแล้วใช่ไหม”
“ฉันรู้แล้ว! เมื่อกี้ฉันถามโต่วเปาแล้ว! เธอบอกว่าเธอมีแฟนแล้วร้อยเปอร์เซ็นต์!”
“ฮือๆๆ! เธอหลอกฉัน แอบมีแฟนก่อนฉันอย่างลับๆ บอกมาให้หมดเลยว่ารู้จักกันตอนไหน”
หลี่ซวงซวงแทบอยากทั้งตัวแนบเข้าไปซักถามบนร่างของเจียงนี่อี้ แต่ก็ถูกฝ่ายหลังผลักออกอย่างรังเกียจ
เจียงนี่อี้: “หญิงหญิงอย่าแตะต้องกัน ฉันชอบผู้ชาย กรุณาให้เกียรติตัวเองด้วย”
หลี่ซวงซวง: “อย่าเปลี่ยนเรื่อง!”
เจียงนี่อี้มีสีหน้าจนปัญญาเต็มเปี่ยม น้ำเสียงราบเรียบ “อย่างแรกฉันไม่ได้มีแฟน อย่างที่สองฉันกับเขารู้จักกันได้ไม่นาน แล้วก็อีกอย่าง ทำไมฉันถึงมีแฟนก่อนเธอไม่ได้”
หลี่ซวงซวงกุมหัวใจ ทำสีหน้าเจ็บปวด “เธอจะมีแฟนได้ยังไง แล้วยังมีก่อนฉันอีก ต่อไปเราคงไม่ได้กินข้าวด้วยกันแล้วใช่ไหม เธอคงต้องไปอยู่กับผู้ชายคนนั้น”
เจียงนี่อี้: “ทำไมฉันจะมีแฟนไม่ได้ นี่คือการคบแบบช้า ค่อยเป็นค่อยไป มีขั้นตอน มีการปรับตัว คล่องตัว มีคุณภาพ มุ่งมั่นให้การคบก่อนนำไปสู่การคบตาม พูดอีกทีก็คือตอนนี้ฉันยังไม่มีแฟนจริงๆ”
ที่เธอพูดนี้ไม่ได้โกหก เธอไม่ได้มีแฟน เธอแค่แต่งงานแล้ว
เธอกับฟางอวี๋ไม่เคยผ่านช่วงของการเป็นแฟนกันเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ก็แค่เพื่อนธรรมดาที่ถือทะเบียนสมรสหรือก็คือสามีภรรยา
หลี่ซวงซวง: “ไม่มีแฟนจริงเหรอ”
เจียงนี่อี้: “ถ้าฉันมีแฟน ฉันจะปิดบังเธอไหม นิสัยของฉันเวลามีแฟนจะคอยหลบๆ ซ่อนๆ หรือไง”