"เฮ้ย พวกนายดูเร็ว อาจารย์เจียงกำลังเดินมาทางพวกเราแล้ว!"
"คงไม่ใช่เพราะเมื่อกี้ฉันยืนท่าทหารแล้วดูเท่ห์ล่ะมั้ง เลยมาขอวีแชทฉันน่ะ? ว่าไง ฉันควรให้หรือให้ดี?"
"ฉันว่างานด่วนของนายตอนนี้คือส่องกระจก"
ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน เจียงนี่อี้ก็เดินมายังด้านหลังของกองร้อยเจ็ด และนั่งลงข้าง ๆ ฟางอวี๋ ซึ่งอยู่แถวสุดท้าย
ภาพนี้ทำให้ทุกคนตะลึงงันไปตาม ๆ กัน
อาจารย์เจียงที่แสนเย็นชาไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชายมาก่อน กลับเดินเข้ามาหาผู้ชายคนหนึ่งด้วยตัวเอง!
สองคนนี้เกี่ยวข้องกันแบบไหน? หรือจะเป็นพี่น้อง? ดูยังไงก็ไม่เหมือนเลย!
สมองของทุกคนประมวลผลค้างไปชั่วขณะ
เพื่อนร่วมห้องไม่กี่คนของฟางอวี๋รู้ว่าทั้งคู่รู้จักกัน แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสัมพันธ์กันแบบไหน
ชั่วขณะนั้น สายตาทั้งหมดก็พุ่งมารวมที่ฟางอวี๋ มีทั้งอิจฉา ริษยา และเจ็บปวด...
ในระยะใกล้ ฟางอวี๋ได้กลิ่นหอมจากตัวของเจียงนี่อี้ หัวใจของเขาเต้นกระตุกวูบ "อาจารย์ครับ มีอะไรให้ผมช่วยเหรอครับ..."
เจียงนี่อี้เอ่ยเสียงเรียบ "เธอไม่ได้เอาน้ำมาใช่ไหม?"
ฟางอวี๋ส่ายหน้า "หมดแล้วครับ เมื่อกี้แสดงจบ ลืมซื้อ"
วินาทีต่อมา ขวดน้ำเปล่าที่ดื่มไปแล้วครึ่งหนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้า
ฟางอวี๋เงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ แสงแดดยามเที่ยงลอดผ่านขอบร่มสาดส่องลงมา ราวกับเศษทองคำที่โปรยปรายลงบนใบหน้าของเจียงนี่อี้
เธอก้มตัวเล็กน้อย เสื้อกันแดดสีขาวขุ่นชายเสื้อพริ้วลงมา ปัดแตะหัวเข่าของฟางอวี๋เบา ๆ พร้อมกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกพุดซ้อน