ฟางอวี๋ถามหยั่งเชิงว่า “งั้นผมขอยืมอีกครั้งได้ไหม”
เจียงนี่อี้หน้าแดงระเรื่อ กระซิบเบา ๆ ว่า “ตอนนี้ยังไม่ได้”
ตอนนี้ยังไม่ได้? งั้นก็แปลว่าวันหลังได้สินะ?
ฟางอวี๋พยักหน้าหนักแน่น ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองเข้าใจคำพูดแฝงนัยของอาจารย์เจียงได้ดีขึ้นแล้ว
ถึงจะเข้าใจผิดก็ไม่เป็นไร แกล้งทำเป็นไม่รู้ต่อไปก็พอ
ไม่นาน อาหารที่สั่งก็มาเสิร์ฟ
มีซาชิมิทะเลนานาชนิด ฟัวกราส์ สเต็ก และซี่โครงแกะ
ท้องของฟางอวี๋ร้องโครกครากอย่างไม่อายใคร
ตั้งแต่เย็นเขากินข้าวที่อาจารย์ทำมาจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลย ปกติเขาย่อยอาหารเร็ว หิวง่าย ตอนนี้สามทุ่มกว่าแล้ว เขาหิวจนตาลายไปหมด
แต่เขาไม่ได้หยิบตะเกียบทันที กลับมองสังเกตเจียงนี่อี้ก่อน
เจียงนี่อี้มองเขาอย่างสงสัย “มองฉันทำไม แววตาลึกลับเหมือนกำลังจะทำอะไรไม่ดี”
ฟางอวี๋หัวเราะ “ผมจะดูว่าคุณจะถ่ายรูปหรือเปล่าน่ะ”
เขาว่ากันว่าผู้หญิงเวลาออกมากินข้าวต้องถ่ายรูปก่อนทุกครั้ง เขาคิดว่าตัวเองฉลาดจริง ๆ ที่นึกถึงเรื่องนี้ตั้งแต่เดทครั้งแรก
ใครว่าเวลาเป็นแฟนแล้วจะโง่ลงกัน เขาน่ะฉลาดจะตาย!
เจียงนี่อี้ “เธอนี่เตือนฉันเลย”
เธอหยิบมือถือออกมาเตรียมถ่ายรูป
ความจริงแล้วปกติเธอออกไปกินข้าวแทบไม่ถ่ายรูปเลย เธอไม่มีนิสัยบันทึกชีวิต แม้แต่ในโซเชียลก็ไม่ค่อยโพสต์