ฟางอวี๋พูดติดตลกว่า "อาจารย์เจียง ในสายตาคุณ ผมมันดูไม่เข้าข่ายจะเลี้ยงบุฟเฟ่ต์สามร้อยกว่าบาทได้เลยหรือไงครับ?"
เจียงนี่อี้ตอบกลับทันควัน "ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย ฉันแค่กังวลว่า..."
ฟางอวี๋ "ไม่ต้องกังวลหรอกครับ ค่าครองชีพผมไม่น้อยเลยนะ มากกว่านักศึกษาทั่วไปตั้งเยอะ เพราะฉะนั้นอาจารย์เจียงวางใจได้เลย ผมเป็นคนประเภทที่ดูยังไงก็ไม่ใช่พวกชอบทำเป็นเก่งทั้งที่ตัวเองไม่พร้อมรึเปล่าครับ?"
เจียงนี่อี้ "อันนี้ไม่แน่ใจนะ"
ฟางอวี๋หัวเราะหึ ๆ "ที่คุณพูดมามันมีความเป็นไปได้นะ ที่จริงบ้านผมรวยมาก ผมเป็นคุณหนูรวยรุ่นที่สอง แล้วผมก็ใช้ชีวิตแบบเด็กธรรมดามาตลอดเวลาที่อยู่กับพวกคุณ ที่จริงน่ะผมกำลังทดสอบพวกคุณอยู่..."
เจียงนี่อี้ "ถ้านายไม่พูดออกมา ฉันอาจจะเอะใจก็ได้ แต่นายพูดออกมาแบบนี้ ฉันเลยไม่เชื่อ"
"ทำไมครับ?"
"ก็ปากนายน่ะไม่มีคำจริงสักคำ"
ฟางอวี๋ทำหน้าเศร้า "ทำไมพูดกับสามีตัวเองแบบนี้ล่ะครับ? แบบนี้ผมเสียใจนะ เชื่อไหมว่าผมจะร้องไห้ให้ดู"
เจียงนี่อี้ถูกหยอกจนหัวเราะออกมา แล้วถามว่า "นี่นายจะปล่อยไข่มุกเม็ดน้อย ๆ แล้วเหรอ?"
ฟางอวี๋เปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังปนโมโหทันควัน "คุณไม่ยอมปลอบผมเลยนะ รู้ไว้ว่าการเงียบใส่กันก็เป็นการใช้ความรุนแรงในครอบครัวรูปแบบหนึ่งนะครับ ผมจะเตรียมฟ้องคุณแล้ว"
เจียงนี่อี้วางมือถือ แล้วจู่ ๆ ก็เบี่ยงตัวเข้ามาใกล้ใบหูของฟางอวี๋ มือขวาวางบนต้นขาของอีกฝ่าย แล้วลูบเบา ๆ ริมฝีปากยกยิ้มน้อย ๆ
"ถ้าอย่างนั้นที่รักชอบ 'ความรุนแรงแบบร้อนแรง' ไหมจ๊ะ?"