คำพูดนี้หลุดออกมา คนรอบข้างก็เริ่มส่งเสียงเชียร์ทันที
กองร้อยเจ็ดที่เพิ่งเงียบลง กลายเป็นเหมือนภูเขาฮัวกว่อ ซาลาเปาไปทั้งกอง
“ว้าววว~~~”
แม้แต่ครูฝึกหวังยังอดร่วมแซวไม่ได้
ฟางอวี๋ไม่คิดว่าจะมีคนมาขอข้อมูลติดต่อ เพราะตอนมัธยมเขาปฏิเสธคนมากเกินไป จนสุดท้ายไม่มีใครกล้ามาขอเบอร์เขาอีกเลย
นี่ทำให้เขาไม่ค่อยชินนัก แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก
โจวเหยาใช้หัวไหล่ดันเขา แล้วกระซิบหัวเราะต่ำ ๆ ว่า “นายนี่ดวงดีเรื่องผู้หญิงจริง ๆ รุ่นพี่สายหวานอบอุ่นนะ อย่านายต้องคว้าไว้ให้ดี รุ่นพี่เซี่ยสายสดใสร่าเริงก่อนหน้านี้นายไม่ชอบ คราวนี้สายอ่อนโยนน่าจะถูกใจนายแล้วใช่ไหม”
หวังหมิงกุมหัวใจ “เจ็บ เจ็บเกินไปแล้ว! ทำไมไม่ขอวีแชทกับผมบ้าง!”
อีกฟาก หลี่ซวงซวงกับเจียงนี่อี้กำลังจะเดินจากไปในตอนนั้นพอดี
หลี่ซวงซวงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “เจียงเจียง มีคนขอข้อมูลติดต่อเขาจริง ๆ ด้วย พี่พูดถูกใช่ไหม ยังเอาน้ำให้เขาอีก...พี่นี่เก่งไหม”
เจียงนี่อี้มองตามสายตานั้นไป บนใบหน้าที่ปกติเย็นชาไร้ความรู้สึกของเธอ บัดนี้กลายเป็นเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
รอยยิ้มสุดท้ายบนใบหน้ามลายหายไป ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง สายตาจ้องเขม็งไปที่ฟางอวี๋และรุ่นพี่คนที่ยื่นน้ำให้
ขวดน้ำแร่ในมือที่ยังไม่ได้เปิดฝาออกถูกเธอกำจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
อากาศรอบข้างราวกับตกลงไปหลายองศาในพริบตา จนหลี่ซวงซวงที่เพิ่งยิ้มแย้มหัวเราะอยู่เมื่อครู่ สะท้านไปทั้งตัว